ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

علیه السّلام نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند: یا شُرَیحُ! قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِسًا مَا جَلَسَهُ إلَّا نَبِىٌّ أَوْ وَصِىُّ نَبِىٍّ أَوْ شَقِى‌¹ «اى شُرَیح! در مجلسى نشسته‌اى كه ننشسته است در آنجا مگر پیغمبر، یا وصىّ پیغمبر، یا شخصى كه شقىّ باشد.»

 در روایت أوّل‌ كه روایت كلینى و شیخ باشد «لَا یجْلِسُهُ» آمده، و در روایت صدوق‌ «مَا جَلَسَهُ» دارد. و این دو، از نظر معنى قدرى تفاوت دارند. و روایت أوّل مهمتر است. مى‌فرماید: قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِسًا لَا یجْلِسُه‌، تو در مجلسى نشسته‌اى كه آن مجلس، شأنیت جلوس ندارد مگر براىِ پیغمبر، یا وصىّ پیغمبر، یا شقىّ.

 از این روایت، صعوبت قضاء استفاده مى‌شود؛ و اینكه قضاء به قدرى مهمّ و صَعب است كه منحصر است در معصوم؛ خواه پیغمبر باشد یا وصىّ پیغمبر، و اگر نه، شقىّ خواهد بود.

 أمّا از روایت دوّم‌ كه مى‌گوید: مَا جَلَسَهُ إلَّا نَبِىٌّ، فهمیده مى‌شود كه: تا كنون در این مجلس ننشسته است مگر پیغمبر یا وصىّ پیغمبر یا شقىّ.

رسول أكرم و معصومین علیهم السّلام، أفرادى را به عنوان ولایت به شهرها مى‌فرستادند

 اینك به این مطلب پرداخته، و ببینیم كه اگر قضاء و حكومت، انحصار به پیغمبر، یا وصىّ پیغمبر دارد؛ پس حكومت‌هائى كه در زمان ما انجام مى‌گیرد در زمان غیبت كبرى كه مجتهدین حكم كرده، و فصل خصومت مى‌كنند، و یا اینكه أحكام ولائیه صادر مى‌كنند، و یا حتّى در زمان خود أئمّه معصومین علیهم السّلام، از چه قرار است؟ و انحصار چه معنى دارد؟

 یعنى ما باید باب اجتهاد را به طور كلّى ببندیم و بگوئیم: هیچ كس حقّ ندارد حكم كند مگر اینكه پیغمبر باشد، یا وصىّ پیغمبر؟ این كه لازمه‌اش تعطیل حكم خداست بطور كلّى.

 حضرت إمام زمان كه غائب هستند، و مردم به آن حضرت دسترسى ندارند؛ اگر بنا هم بشود كه مردم در مرافعات و منازعات به مجتهدین هم