ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 در این آیه مباركه مى‌فرماید: پیغمبر به مؤمنین، از اختیار و ولایتى كه آنها نسبت به خودشان دارند، از تدبیر و تصرّفى كه آنها در امور خود مى‌كنند، از إراده و مَشیتى كه در جمیع أفعال و سكنات خود دارند، ولایتش بیشتر است. یعنى أوّل پیغمبر و بعد إنسان. أوّل پیغمبر و بعد اختیار إنسان. أوّل پیغمبر است و بعد مشیت و إراده إنسان. و این ولایت به نحو مطلق است.

 النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌ مطلب را تمام نمود. این پیغمبر ولایتش به همه مؤمنین از خودشان بیشتر است در هر أمرى از امور، على نحو الإطلاق، مثل: أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ.

 از یك‌ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ‌¹، چگونه این فروع كثیره، استنتاج مى‌شود و یك كتاب نوشته مى‌شود؟ فقط از یك‌ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا!

 مى گویند: در باب عبادات و باب صلوة از كثرت و تضارب روایات براى فقیه إشكال پیدا شده و در كتاب بیوع از قلّت روایات! این كتاب «مكاسب» را كه مرحوم شیخ رضوان الله علیه نوشته است، فقط بر روى إطلاق: أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ‌ و أمثال آن، مانند آیه: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ² و آیه‌: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ تِجارَةً عَنْ تَراضٍ مِنْكُمْ‌³ مى باشد؛ و عمده‌اش همین‌ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ‌ است، و یكى دو روایت مانند: النَّاسُ مُسَلَّطُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ، و الْمؤْمِنُونَ عِنْدَ شُرُوطِهِمْ‌، و أمثال اینها. شما چگونه از إطلاق‌ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ‌، استفاده كرده، و شقوقى را جدا مى‌كنید! در النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ‌ هم مطلب همینطور است. این یك إطلاقى دارد، و شما هر مقدارى كه دلتان مى‌خواهد از إطلاقش مى‌توانید تفریع فروع و استنتاج نتیجه كنید.