ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

استفاده عموم مى‌شود؛ أمر هر چه مى‌خواهد باشد، جزئى باشد یا كلّى، تشریعىّ باشد یا ولائىّ، امور شخصى باشد یا نوعى؛ وقتى كه أمر خدا و رسول خدا آمد، بى چون و چرا باید إنسان إطاعت كند.

 خداوند علىّ أعلى در این آیه مباركه إطاعت رسول را با إطاعت خود در یك میزان، و در یك سیاق قرار داده است. حكم خدا و رسول خدا در یك سیاق آمده است: إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌.

 و این دلالت مى‌كند كه: أحكامى كه از رسول خدا صادر مى‌شود و قضاء و حكمى كه مى‌كند، بسیار عالى است؛ و تالى تِلْوِ قضا خدا، بلكه عین قضا خداست. و گفتیم فقط فرقش در این است كه قضا خدا، آیات قرآن و أحكام كلیه است؛ و قضا رسول خدا، أحكام جزئیه و أوامر ولائیه است؛ و إلّا هیچ تفاوتى نیست.

 زمانى كه خدا و رسول خدا أمر كنند، اختیار از تمام امّت، مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَات‌، ساقط است. و آنها «خِیرَة» یعنى اختیار، در مقابل خدا و رسولِ او ندارند. إراده‌اى در مقابل إراده او ندارند. حكم رسول خدا، حكم خداست، در إحكام و مِتَانت و استقامت.

آیه: النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ

 یكى دیگر از آیات مباركات قرآن كه از آن مى‌توان استفاده ولایت معصوم نمود، این آیه است: النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلى‌ أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً كانَ ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً¹

 مقصود از «الف و لام» النَّبِىُّ پیغمبر إسلام است كه آن حضرت این أولویت را بر مؤمنین دارند.

 ولایت پیغمبر به مؤمنین، از ولایت مؤمنین به خودشان بیشتر است. وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ. «زنهاى پیغمبر هم مادرهاى مؤمنین هستند.» و بر همین