ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

إنسان براى خود اختیار مى‌كند، آن چیزى است كه براى خود مى‌پسندد. و هر كس آن چیزى را كه براى خودش مى‌پسندد، در حدود سعه فكر و درایت اوست؛ نه بیشتر.

 خدا و رسول خدا كه إحاطه علمیه، و إحاطه حُضوریه بر همه موجودات أعمّ از إنسان و غیر إنسان دارند، و بر إنسان از بالاى افق إدراكاتِ او مى‌نگرند، و با بصیرتى عجیب‌تر و درایتى عمیق‌تر بَواطن إنسان را مى‌بینند، و راه فساد و صلاح را تشخیص مى‌دهند، و مُنجیات و مُهْلِكات هر كس را مى‌فهمند و درایت مى‌كنند، آنها از آن افق بر إنسان أمر مى‌كنند. و تحقیقاً أمر آنها إنسان را مى‌رساند به سعادت و نجات مطلق. و این خیلى خیلى بالاتر از آن مصلحتى است كه إنسان به نظر كودكانه خود، بر أساس آراء و أهوا شخصیه خود، تشخیص دهد و دنبال كند.

 درست مانند ولایتى است كه پدر بر فرزند صغیر خود دارد. فرزند باید در تحتِ أمر پدر و مادر باشد. بچّه به نظر خود، فلان كار را براى خود صلاح مى‌داند، و لیكن ولیش نمى‌پسندد؛ فلذا به او أمر مى‌كند كه باید چنین كنى! و اگر فرزند مخالفت كند، در گمراهى فرو مى‌رود، و به مرض مبتلا شده و به هلاكت مى‌افتد. علم او أندك و درایتش ناقص است، تجربیات پدر بسیار بیشتر از اوست، و إدراكات او بالاتر است، لذا او در تحت ولایت پدر است.

 به همین منوال، رسول خدا هم أوامرى كه مى‌كند، چون جنبه إحاطىّ دارد، و علمش علم حضورى است، و از افقى بالاتر از افقِ أفراد عامّه مردم مى‌نگرد، عصمت دارد، در إدراكاتش مصونیت دارد؛ لذا بر هر مؤمن و مؤمنه‌اى واجب است كه در تحت أوامر او در آیند؛ و اگر در نیایند، از بین رفته‌اند، نابود و فانى شده‌اند، و بگمراهى عمیق فرو رفته‌اند.

 همچنین‌ ﴿أَمْراً﴾ در: إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً نكره است «زمانى كه خدا و رسول خدا، أمرى را درباره او حكم كنند.» از این هم به مقدّمات حكمت