ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

تصمیمى درباره او بگیرند، إراده‌اى بكنند، آن تصمیم و إراده پروردگار و رسولش مقدّم است؛ و آنها از خود اختیارى ندارند.

 قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌: حكم خدا، حكمِ كتاب و قرآن مجید است. و حكم رسول خدا، أحكامى است، أعمّ از مسائل و موارد جزئیه (كه تشریعش بدست آن حضرت است) یا امور وِلائیه (أمر و نهى). و سابقاً هم در ذیل آیه: أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ‌، ذكر شد كه إطاعت از خدا به معنى إطاعت از قرآن و أحكامى است كه در خصوص قرآن آمده است.

 پس از آن كه در قرآن حكمى از طرف پروردگار آمد، كسى نمى‌تواند تخلّف كند. خواه آن حكم به صورت كلّى بوده، یا اینكه درباره مسأله خاصّى باشد.

 مثلًا درباره ولایت أمیر المؤمنین علیه السّلام بخصوصها آیه نازل شد:

 يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ‌¹ این حكم شخصى است.

 همچنین است در أحكام كلّى. زمانى كه خدا و رسول او، حكمى (أمر و نهیى درباره مؤمن و مؤمنه‌اى) بكنند، آنها اختیار ندارند. یعنى باید اختیار خودشان را در تحت اختیار خدا و رسول خدا قرار بدهند، و مشیت و إراده خدا و رسول او، بر آنها حكومت كند و در تحت سیطره اختیار خدا و رسول خدا باشند. و اختیار خدا و رسولش را بر اختیار خود مقدّم بدارند. و این یك أمر واجب و لازم و حیاتى است؛ و تمرّدش گناه بزرگ و ضلالت مبینى است.

 وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ؛ و هر كس در آنچه خدا در قرآن مجید بر او حكم كرده، یا در موارد جزئیه‌اى كه رسول خدا، به او أمر یا نهى كند عصیان بنماید، فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا مُبِيناً: در گمراهى آشكار فرو رفته است. زیرا آنچه كه