ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

لشكر؛ زید را عَلَمدار مى‌كند، دیگرى را در قلب لشكر قرار مى‌دهد، و أمثال اینها؛ پیغمبر در تمام این خصوصیات واجب الإطاعه است؛ و ما باید از رسول خدا حتّى در این امور إطاعت كنیم؛ و مخالفت، صحیح نمى‌باشد. این قسم إطاعت از آن حضرت، إطاعت در تشریع نیست، زیرا أحكام ولائیه در دائره تشریع نمى‌باشد؛ بلكه این أوامر و نواهى از جهت ولایت و إمامتِ رسول الله صلَّى الله علیه و آله و سلَّم بر مردم صادر شده است؛ و إطاعت از آنها واجب مى‌باشد.

 بنابراین مى‌بینیم كه رسول الله دو جنبه إطاعت دارد: یكى در همان أحكام جزئیه، و یكى هم در این امور ولائیه؛ و این هر دو غیر از إطاعت پروردگار است كه عبارت است از: إطاعت در أحكام كلّیه‌اى كه در قرآن كریم آمده است. و لذا در این آیه لفظ «أَطِیعُوا» تكرار شده و فرموده: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ. چون إطاعت خداوند غیر از إطاعت رسول است. إطاعت خدا، إطاعت از كتاب یعنى قرآن است؛ و إطاعت از رسول الله در أحكام جزئیه و در امور ولائیه است؛ بدین جهت است كه لفظ «أَطِیعُوا» بر سر رسول هم آمده است؛ و إطاعت رسول را از إطاعت پروردگار جدا كرده است.

 سپس مى‌فرماید: وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌. «باید شما از رسول و اولى الامر إطاعت كنید.»

 از این بیان بخوبى روشن شد كه: تشریع مختصّ رسول خداست؛ أمّا اولى الامر (والیان امور) مطلقا حقّ تشریع ندارند. تشریع یعنى بیان خصوصیات و جعل أحكام جزئیه؛ و این راجع به شخص رسول الله بوده است؛ و اولى الامر، مُبین آن تشریع رسول الله هستند، و خودشان تشریع نمى‌كنند.

 شرع بوسیله رسول الله به مردم رسیده است، نه بواسطه أُولوا الامر؛ و بواسطه تشریعِ رسول الله شریعت تمام شده است، و ﴿الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ