ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

أئمّه و پیشوایان معصومند، و آیاتى داریم كه دلالت بر عصمت آن أفرادِ وُلَات مى‌كند) زیرا منصب نبوّت و عنوان پیغمبرى مُساوِقِ عنوان ولایت و صاحب اختیارى و زمامدارى و قیادت نیست.

 نبوّت حالتى است شخصى كه در بعضى از أفراد پیدا مى‌شود و بواسطه آن، اتّصال به عالم غیب پیدا نموده، خداوند بر آنها وحى مى‌فرستد، و مطالبى را از عالم بالا إدراك مى‌كنند. این معنى نبوّت است. نَبِىّ‌یعنى آن كسى كه خبر مى‌دهد؛ أعمّ از اینكه داراى مأموریتى براى قیادت و زمامدارى مردم باشد یا نباشد. ولى إمام اینچنین نیست؛ إمام آن كسى است كه إمامت دارد، قیادت دارد، ولایت دارد، و أمر مى‌كند، و نهى مى‌كند، و زمام اجتماع را در دست مى‌گیرد، و مردم را به مقام كمال خودشان حركت مى‌دهد.

وَ جَعَلْنَهُمْ أَئِمَّةً یهْدُونَ بِأَمْرِنَا، وَ جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یهْدونَ بَأَمْرِنَا

 ما در قرآن مجید آیه‌اى نداریم كه تمامى أنبیاء علیهم السّلام إمام بوده‌اند؛ و در بعضى آیات بر إمامت بعضى از آنان، تصریح شده است. مثلًا آیه: وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا¹؛ بعد از ذكر حضرت إبراهیم و لوط و حضرت إسحق و یعقوب؛ و آیه: وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا²؛ بعد از ذكر حضرت موسى؛ كه ما از میان بنى إسرائیل أئمّه‌اى را برگزیدیم.

 و حضرت رسول أكرم صلَّى الله علیه و آله و سلَّم كه داراى مقام ولایت بوده‌اند، نه به جهت نفس نبوّت آن حضرت، بلكه بدین جهت بود كه آن حضرت داراى مقام إمامت بوده‌اند؛ یعنى رسول الله، هم إمام بودند و هم نبىّ؛ مانند حضرت إبراهیم علیه الصَّلوة و السَّلام كه قرآن درباره ایشان مى‌فرماید: وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً³

 بعد از اینكه حضرت إبراهیم پیغمبر بود و خداوند به او وحى