ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 بحث راجع به مقبوله عمر بن حَنظلَه و در سند آن بود. مطلب به اینجا رسید كه: این مقبوله را بزرگان از مشایخ در كتب خود ذكر كرده و تلقِّى به قبول نموده‌اند؛ و در مقام استدلال، به آن استشهاد كرده‌اند؛ و آنرا مَقبوله شمرده‌اند. و لذا از جهت اعتبار، داراى قوّت است؛ و إنسان با كمال اطمینان میتواند به آن عمل كند.

 در مورد عمر بن حَنظلَه، مرحوم حاجّ ملا أحمد نراقى‌در كتاب «مُستَنَد الشِّیعَة» فرموده است: حُکىَ عَنْهُ تَوْثیقُهُ‌. «از نجاشى توثیق او حكایت شده است.» و در كتب رجال هم از او تضعیفى به عمل نیامده است. و چنانچه از خبرى توثیق بعمل آید و تضعیفى نشده باشد، و أصحاب هم آنرا تلقّى به قبول كرده باشند، براى عمل كافى است. یعنى قدرت عملى پیدا میكند.

 میزان و ملاك عمل به یك روایت، عدالت یا إمامى بودن، یا موثّق بودنِ نفس راوى نیست؛ بلكه توثیق روایت است. یعنى ممكن است كه توثیق یك راوى فى حدِّ نَفسِه ثابت نشده باشد؛ و علماى رجال هم بخصوص، او را توثیق نكرده باشند؛ ولى أصحاب به روایتش عمل كرده باشند؛ این روایت لازمُ الاتِّباع است.