ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

او برادر شوهر یا پسر عموى من، یا دوست پدرم یا ... مى‌باشد، در صورتى كه خدا لعنت كرده سفره‌اى را كه در آن زن با مرد أجنبى نشسته و اینطور اختلاط پیدا كنند، و با همدیگر غذا خورده و مذاكره و خودنمائى نمایند.

 حال اگر شما در این أمر با زن مشورت كنید كه آیا من اینها را در اطاق علیحده ببرم یا با هم در یك جا بنشینیم؟! مى‌گوید: آقا جان بنشینیم! مگر بیكارید؟! به او بر مى‌خورد و چنین و چنان.

 أبداً در این امور مشورت نكنید. درب خانه را ببندید! یا زن و مرد أجنبى را راه ندهید، یا اگر راه دادید، مرد را در اطاق بیرونى خودتان پذیرائى نمائید؛ و مخدرّه هم باید در اندرونى، توسّط زن پذیرائى بشود. و إلّا فساد است، فساد!! و آتش خانمانسوز. و زنهایتان به أعمال ناشایستى مبتلا میشوند كه خودتان هم خبر ندارید!! مى‌گوئید: به به! زنِ من أهل این حرفها نیست؛ عیال من معصوم است، و چنین و چنان؛ و خبر ندارید كه كلاه بر سرتان فرو رفته، و تا كمر آمده؛ و خودتان نمیدانید قضایا از چه قرار است. در این صورت باید حتماً با زنان مخالفت كرد.

 در سابق الایام منازل دو قسمت مستقلّ و جداگانه‌اى (بیرونى و اندرونى) داشت؛ و بعضاً داراى دو در بود. واردینِ مرد در بیرونى پذیرائى مى‌شدند؛ و زنان در اندرون. اگر ماهها هم بدین منوال میگذشت، أبداً تماسّى نبود. زن در كمال استراحت، مشغول به وظایف خود، در اندرون به سر میبرد؛ و مرد نیز با كمال وَقار و متانت در بیرونى بكار خود مى‌پرداخت. أمّا از وقتى كه نقشه‌هاى ساختمانها را از بلاد كفر آوردند، و اطاقها همه در یكجا با دستشوئى و مَطبخ واحد و مشترك قرار گرفت، و داشتن إشراف بر خانه همسایه، و جاى دادن زنان را در غرفه‌ها و طبقات فوقانى همچون مردان متداول شد، دیگر أمر اختلاط زن و مرد، و تداخل فیما بینهم، مثل تداخل بیوت و اطاقها أمرى مرسوم و رائج گشت.