ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 قَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَ ءَالِهِ: حَلالٌ بَینٌ، وَ حَرَامٌ بَینٌ، و شُبُهَاتٌ بَینَ ذَلِكَ، فَمَنْ تَرَكَ الشُّبُهَاتِ نَجَى مِنَ الْمُحَرَّمَاتِ، وَ مَنْ أَخَذَ بِالشُّبُهَاتِ ارْتَكَبَ الْمُحَرَّمَاتِ، وَ هَلَكَ مِنْ حَیثُ لا یعْلَمُ.

 «رسول خدا صلَّى الله علیه و آله (و سلَّم) فرمود: یك حلالى است روشن و آشكار؛ و یك حرامى است روشن و بَین، و شُبُهاتى است بین این دو. و كسى كه از شبهات اجتناب كند، شبهات را ترك كند، از محرّمات نجات پیدا كرده است؛ و كسیكه شبهات را بجا بیاورد، مرتكب محرّمات خواهد شد مِن حَیثُ لا یعْلَم‌بدون اینكه خود بفهمد، ناخود آگاه غَیرَ مُشعِرٍ بِالْهَلاكَه‌در ورطه هلاكت سقوط مى‌كند.»

 إنسان براى اینكه در ورطه هلاكت نیفتد باید از شُبُهات هم اجتناب كند؛ زیرا شبهات گرچه بَینُ الغىّ نباشند، و لیكن شُبهَه هستند. شُبهَه به چه معنى است؟ به این معنى كه ما نمى‌دانیم: حقیقتِ آن غىّ است، یا رشد است؟ ممكن است غىّ باشد! پس اگر إنسان اجتناب نكند و آنرا بجا آورد، ممكن است كه در هلاكت واقع بشود؛ زیرا فرض اینست كه فِیهِ رَیبٌ؛ و آنچه كه: فِیهِ رَیبٌ‌است شاید مصادف با رشد نشود، و ممكن است غىّ باشد و ما ندانیم. زیرا براى ما راه وصول به واقع در این أمر بسته است و در آن رَیب و شُبهه داریم، پس اگر به این كار دست بزنیم ممكن است در مفسده بیفتیم؛ كسى كه مایل نیست در مفسده بیفتد باید از این شبهه اجتناب كند؛ و إلّا اگر اجتناب نكند و بجاى آورد، با فرض اینكه شبهه است و با فرض اینكه فِیه رَیبٌ‌است در غىّ خواهد افتاد وَ هَلَكَ مِن حَیثُ لا یعلَم.

 و حضرت صادق علیه السّلام بعد از اینكه خود بیان فرمودند: إنَّمَا الامُورُ ثَلَاثَةٌ: أَمْرٌ بَینٌ رُشْدُهُ فَمُتَّبَعٌ؛ وَ أَمْرٌ بَینٌ غَیهُ فَمُجْتَنَبٌ؛ وَ أَمْرٌ مُشْكِلٌ یرَدُّ حُكْمُهُ إلَى اللَهِ عَزَّ وَ جَلَ‌، استشهاد كردند به كلام رسول الله كه رسول خدا هم همینطور فرموده‌اند. و حقیقت مطلب را هم بیان فرموده‌اند و غیر از این نیست.