ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

سلوك كنیم گرچه به حقّ برسیم.

 چرا؟ براى اینكه مفسده سلوك این طریق، أقوى است از مصلحتِ واقعیه‌اى كه عائد ما میشود. این طریق، طریقى است خطرناك؛ از این طریق إنسان نباید برود. سلطان جائرى آمده، و بنام إسلام و مسلمین حكومت مى‌كند و در أحكام مسلمین به دلخواه خود عمل مى‌كند؛ و قُضاتى را هم براى تقویت حكومت خود گماشته است و به مَتنِ قرآن و متن سنّت و متن ولایت اعتنائى نداشته، بلكه مخالفت دارد؛ و إنسان اگر از این راه برود و به حقّ خود هم برسد، راه خطرناكى را پیموده است.

 زیرا، أوّلًا: تقویتِ سلطنت او را مى‌كند، تقویتِ قضاتِ او را مى‌كند، ركون به ظالم است: وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ¹.

 در قرآن مجید، به كسى كه ركون به ظالم مى‌نماید إیعاد به جهنّم داده شده است كه موجب مَسِّ آتش مى‌شود.

 اگر اعتماد به ظالم نشود، اگر مردم هیچ سراغ سلطان جائر و قُضات آنها نروند، طبعاً دكّان آنها بسته مى‌شود. در غیر اینصورت، مردم به آنان مراجعه مى‌كنند؛ آنها هم بازار خود را گرم مى‌بینند.

 و ثانیاً: آن كسى كه میخواهد حقّ خود را بدست بیاورد، باید از طریق پاك و خالص و صافى سراغ سرچشمه رفته و آب را از آنجا بردارد. اگر از طریقى سلوك كند كه آن طریق آلوده است، این عین لجن زارى است كه آب از آنجا عبور مى‌كند و متعفّن مى‌شود؛ إنسان به آب رسیده است، ولى آبى كه از مجراى عَفِن عبور كرده است؛ آن آب براى او حیات نیست؛ مرض است.

 این مسأله هم، بسیار مسأله دقیق و خطیرى است؛ و جمله‌اى كه حضرت إشاره میكنند، حاوى نكته بسیار مهمّى است كه إنسان بطور كلّى در