ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 ما أفراد را «حكم» قرار ندادیم، بلكه قرآن را «حَكَم» قرار دادیم، و این قرآن خطّى است كه روى كاغذى نوشته شده، و بین دو دَفَّه (جلد) نگهدارى میشود و محفوظ است؛ و زبان ندارد؛ بلكه زبان او زبانى است كه باید بیاید و او را ترجمه نموده و از حقائق آن پرده بردارى كند. پس رجالند كه قرآن را تفسیر و تأویل مى‌كنند؛ و ما قرآن را «حَكَم» قرار دادیم و از قرآن تنازل نمى‌كنیم.

 رُوِىَ أَنَّهُ عَلَیهِ السَّلامُ کانَ جَالِسًا فِى أَصْحَابِهِ فَمَرَّتْ بِهِمُ امْرَأَةٌ جَمِیلَةٌ فَرَمَقَهَا الْقَوْمُ بِأَبْصَارِهِمْ.

 سید رضىّ‌رضوان الله علیه مى‌فرماید: «در روایت است كه روزى حضرت أمیر المؤمنین علیه السّلام در میان أصحاب خود نشسته بودند كه زنِ زیبائى از آنجا عبور كرد؛ أصحاب آن حضرت، همه به آن زن چشم دوختند.

 فَقَالَ عَلَیهِ السَّلامُ: إنَّ أَبْصَارَ هَذِهِ الْفُحُولِ طَوَامِحُ، وَ إنَّ ذَلِكَ سَبَبُ هَبَابِهَا.

 «چشمهاى این مردان فَحْل و داراى قوّه فعلیت و ذكوریت «طَوامِح» است. (یعنى: از روى قلب بلند شده و تا نقطه دورى را پى گیرى و دنبال میكند) و این سبب هیجانِ همین فُحُول و مردان شده است، كه در اینجا نشسته‌اند.» این چشمها، كه طَوامِح است، موجب هیجان فكرى و نفسى اینها شده، و اینها را به دنباله خاطراتى كه از این زن دیده‌اند، برانگیخته است.

 فَإذا نَظَرَ أَحَدُكُمْ إلَى امْرَأَةٍ تُعْجِبُهُ، فَلْیلامِسْ أَهْلَهُ، فَإنَّمَا هِىَ امْرَأَةٌ كَامْرَأَةٍ.

 بعد میفرماید: «زمانى كه نظر شما به زنى افتاد كه او براى شما مُعجِب بود، زیبا و شگفت انگیز بود، فوراً بروید با زن خودتان نزدیكى كنید، زیرا كه زنِ شما مثل آن زن است؛ و هیچ تفاوتى ندارد.» امْرَأَةٌ كَامْرَأَةٍ.

 و این عجیب دستورى است! یعنى تا نزدیكى كردید، تمام آن خاطرات و هیجان از بین مى‌رود.