ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

بعضى مى‌گفتند: من كسالت دارم و نمى‌توانم با شما بیایم. یا رسول الله! به من إجازه بده كه در مدینه بمانم. دیگرى مى‌آمد و به بهانه‌اى دیگر، مفصّل با آن حضرت گفتگو مى‌كرد. مقدّمه، مؤخّره و چنین و چنان، كه أصلًا طاقت ندارم؛ ضعف بدنِ من مانع از شركت است. من چطور مى‌توانم این راه دور را طىّ كنم؟! و خلاصه، بعضى از همان منافقین معروف كه البتّه أفرادشان هم خیلى زیاد نبود، و لیكن عدّه مُعْتَنابِهى بودند، اینها آمدند و إذن گرفتند كه نیایند، و پیغمبر هم با إشاره سر خود، آنها را مرخّص مى‌فرمود. آیه نازل شد:

 عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ‌ «خدا از تو گذشت؛ اى پیغمبر، چرا به آنها إذن دادى كه نیایند؟!» حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ‌. «باید به آنها أمر كنى بیایند، تا آن كسانى كه صادق و راست و راستین هستند، از كاذبین جدا بشوند.»

 حالتِ خجلت و شرم و بزرگوارى و سعه صدر پیغمبر را ببینید! در حالى كه میخواهد براى جنگ تبوك حركت كند، جنگى كه تمام مسؤولیتش بعهده خود حضرت است، شخصى مى‌آید و تقاضا مى‌كند كه به من إجازه بده من كِسالت دارم، عذر دارم! اگر پیغمبر بگوید: من إجازه نمى‌دهم. او مى‌گوید: این مرد چقدر سنگدل و بى رحم است. همه را به جنگ مى‌برد، و حتّى من كه مریضم، از او إجازه خواستم كه در مدینه بمانم، به من هم إجازه نمى‌دهد.

 و از طرفى همین كه به چند نفر إجازه میدهد، این خطاب عجیب، مى‌رسد: عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ‌. چرا إجازه دادى؟

 فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ وَ لا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ¹.

 «اى پیغمبر! استقامت كن همانطور كه بدان أمر شده‌اى، و آن كسانى هم كه با تو، توبه كرده‌اند بایستى استقامت و پایدارى و پافشارى كنند، و نباید طغیان كنید؛ زیرا كه حقّاً خداوند به كارهاى شما بصیر است.» و در شدائد و