ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

إراده دارد؛ و خداوند عزیز و حكیم است. اگر حكم پیشین خدا بر عفو و إغماض از عمل شما نبود هر آینه در آنچه را كه فدیه گرفتند عذاب عظیمى شما را در بر میگرفت.»

 سید شرف الدّین در اینجا مى‌فرماید: وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ.¹ «ایشان خداى را چنان كه باید نشناختند و پاس قدر و قیمتش نگذاردند.» زیرا كه در ضلالت و گمرهى فرو رفتند و براى رسول خدا اجتهاد و إظهار نظر را جائز شمردند، در حالیكه خدا میفرماید: إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌² و در غایت جهل متوغّل شدند، چرا كه به وى نسبت خطا دادند؛ و در حُمق و نادانى و كجروى مبالغه كردند زیرا كه كلام غیر او را بر او مقدّم داشتند.

 در تفسیر آیه، نشانه‌هاى راست و درست برایشان مشتبه شد؛ و وجوه رشد و هدایت را گم كردند و گفتند: این آیه در مقام عیب گوئى به رسول خدا و أصحابش نازل شده است؛ چون ـ بگمان این أحمقان ـ عَرَض حیات دنیا را اختیار نمودند؛ و أسیر گرفتند، و از أسیران فدیه أخذ كردند قبل از اینكه خون فراوان از آنها بر روى زمین بریزند؛ و چنین پنداشتند كه در این خطیئه غیر از عُمر كسى سالم نمانده است، و اگر بنا بود عذاب فرود مى‌آمد غیر از پسر خطّاب كسى رهائى نداشت.

 و دروغ گفته آنكه پنداشته است كه رسول خدا صلّى الله علیه و آله أسیر گرفته و از ایشان فدیه گرفته است پیش از آنكه زمین را از خونشان سیراب كند؛ زیرا كه اینكار رسول خدا بعد از سیراب كردن زمین از خون مشركین و قتل صَنادید و طواغیت قریش بود مثل: أبو جهل بن هشام و عُتْبَة و شَیبَة بن أبى رَبیعَة و ولید بن عُتْبَة و عاصى بن سعید ...

 در اینجا پس از آنكه صاحب كتاب، سى و پنج تن از مقتولین را یكایك