ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 عبّاس در نزد رسول الله داراى چه منزلت و فضیلتى است! بطوریكه پیامبر دوست داشت او سالم بماند و گرامى باشد.

 و چون سخن أبو حذیفة بن عتبة بن ربیعة بن عبد شمس‌كه در غزوه بدر با رسول خدا بود به او رسید كه گفته بود: أَنَقْتُلُ ءَابَآءَنَا وَ أَبْنَائَنَا وَ إخْوَانَنَا وَ نَتْرُک الْعَبَّاسَ؟ وَ اللَهِ لَئِنْ لَقِیتُهُ لَالْجَمَنَّهُ بِالسَّیفِ! «آیا ما پدران و پسران و برادرانمان را بكشیم و عبّاس را رها كنیم؟ قسم بخدا اگر من به او برخورد كنم با شمشیر بر دهانش مى‌كوبم.»

 رسول خدا از این كلام بدش آمد؛ و از عمر مَدَد خواست و در حالیكه غیرت و حمیتِ او را بر مى‌انگیخت فرمود: یا أَبَا حَفْصٍ! أَ یضْرَبُ وَجْهُ عَمِّ رَسُولِ اللِهِ بِالسَّیفِ؟! «اى أبو حفص! آیا سزاوار است چهره عموى رسول خدا با شمشیر زده شود؟!»

 عمر مى‌گوید: قسم بخدا این أوّلین روزى بود كه رسول خدا مرا به أبو حفص (با كنیه) یاد نمود.

 چون جنگ به پایان رسید، و خداوند بنده خودش را نصرت داد، و سپاهش را عزّت بخشید، و از طواغیت مشركین هفتاد نفر كشته شد و هفتاد نفر دیگر أسیر گشتند و آنان را در بند و وَثاق بستند و بیاوردند، عمر برخاست و با شدیدترین لهجه بر كشتن آنان تحریض مینمود؛ و میگفت: اى رسول خدا! اینان تو را تكذیب كردند؛ و از مكّه بیرون راندند؛ و با تو كارزار نمودند. مرا بر فلان مسلّط كن (قوم و خویش نسبى و یا سببى او) تا گردنش را بزنم؛ و علىّ را مسلّط كن تا گردن برادرش عقیل را بزند؛ و حمزه را مسلّط كن تا گردن برادرش عبّاس را بزند!

 آیة الله عاملىّ در اینجا مى‌گوید: سبحان الله! عبّاس و عقیل از تكذیب كنندگان رسول الله نبوده‌اند؛ و از إخراج كنندگان او از مكّه نبوده‌اند؛ و از آزار دهندگان به وى نبوده‌اند؛ همگى با رسول خدا در شِعْب در أیام محاصره قریش