ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

قَذْفْ، و پاكىِ دامنِ ماریه و پاكىِ مابور، آن خدمتگذارِ ماریه علم داشتند؛ و مسأله در نزد ایشان مانند آفتاب روشن بود. ولى حضرت رسول مى‌خواهند قضیه را طورى واضح و روشن به مردم نشان بدهند كه این اتّهام تا روز قیامت از دامن بیگناهى شُسته؛ و لكّه ننگ بر دامن مُفتَرِى باقى بماند.

 واقعاً فكر كنیم و ببینیم كه آیا پیغمبر بهتر از این مى‌تواند عمل نماید كه به أمیر المؤمنین علیه السّلام بگوید: با شمشیر به سمت مابور حركت كن! و او هم بدین قسم براى اینكه خود را از تهمت خارج كند مسلّماً كشف عورت كند. و یا طبق روایت «حِلْیة الاولیآء» چون مرد محترمى است و نمى‌خواهد كشف عورت كند، بعنوان اینكه خواسته از درخت خرما بالا برود، خود را به پائین انداخته پاهایش را بلند مى‌كند كه بگوید: من كشف عورت نكردم؛ بلكه پاهایم بلند شد؛ تا قضیه روشن شود!

 درست توجّه كنید! این قِسم، أمیر المؤمنین علیه السّلام حقیقت مطلب را نزد رسول خدا برده است و آنحضرت براى مردم روشن مى‌كند كه: این اتّهامى كه شما به مابور نسبت دادید، سالبه به انتفا موضوع است؛ و چه گناه عجیبى مرتكب شدید! چه اتّهامى به ماریه قبطیه، آن زنِ عفیف و نجیب، و به إبراهیم زدید! كه رسول خدا فرمود: اگر بنا بود پس از من كسى پیغمبر بشود ـ و ختم نبوّت بر آنحضرت تحقّق نگرفته بود ـ به این فرزندم إبراهیم داده مى‌شد. اینقدر در او قابلیت بود! و با این كشف خارجى آبروى عائشه و سائر مُفسدین بكلّى از بین رفت.

 و رسول خدا نمى‌فرماید: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى یصْرِفُ عَنَّا الْعَار؛ عار و ننگ را از ما برداشت؛ بلكه مى‌گوید: حمد اختصاص به خدائى دارد كه امتحان را از ما برداشت و چهره زشتِ نتیجه فتنه و فساد را از ما برگردانید و براى عائشه و حَفْصه و پدرانشان، و منافقین و یهود و نصارى، و سائرین، خوب روشن نمود كه قضیه از این قرار است. این یك أمر باطنى و قرار دادى بین رسول خدا و