ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

كراراً به نزد رسول خدا آمد و إجازه مى‌خواست تا زینب را طلاق گوید؛ و پیغمبر إجازه نمى‌داد و مى‌فرمود: باید زنت را نگاه دارى و نباید او را طلاق بدهى!

 وَ إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَ اتَّقِ اللَّهَ‌¹ «اى پیغمبر به آن كسى كه خداوند بر او نعمت بخشیده، و تو نیز بر او نعمت ارزانى داشته‌اى، گفتى: زنت را براى خودت نگهدار و رها مكن، و از خدا بپرهیز!»

 زید بدستور پیغمبر عمل نموده بر جفاى زینب صبر مى‌نمود، تا آنكه طاقت او سر آمد، و نزد رسول الله آمد و عرض كرد: من دیگر تحمّلِ صبر و شكیبائى با او را ندارم؛ و إذن مى‌خواهم كه او را طلاق دهم. پیغمبر إذن دادند و زید او را طلاق داد.

 اینجاست كه پیغمبر به أمر خدا مأمور مى‌گردند تا حكم دوّم، یعنى إلغاء آثار پسر خواندگى را به إجراء در آورند؛ آن هم در أوَّلین مرحله، درباره خود، به اینصورت كه زینب را كه زن پسر خوانده خود و در حكم عروس آن حضرت بود، به نكاح خویش در آورند؛ تا عملًا بر مردم روشن گردد كه زنِ پسر خوانده، عروسِ إنسان نیست و نكاح او بدون إشكال است. و لیكن پیغمبر از مردم در خوف و هَراس بود. چه، این أمر در نزد مردم بى سابقه بود؛ و اگر زینب را به نكاح در مى‌آوردند مردم مى‌گفتند: رسول خدا با عروس خود نكاح كرده! و از دین بر مى‌گشتند. و چه بسا محتمل بود إسلام در این مراحل منقلب شود.

 آیه نازل شد: اى پیغمبر، تو از مردم در خوف و وحشت نباش و از مردم نترس! أمر خدا را عملى كن؛ خداوند سزاوارتر است از اینكه از او بترسى. و آنچه را كه أمر خدا راجع به اوست (از جواز ازدواج با زینب) تو آنرا پنهان مى‌كنى، به مردم نمى‌گوئى! خداوند آنرا آشكار مى‌سازد و ظاهر مى‌كند: وَ