ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 و ما جَعَلَ أَدْعِياءَكُمْ أَبْناءَكُمْ ذلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِأَفْواهِكُمْ وَ اللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَ هُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ* ادْعُوهُمْ لِآبائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ فَإِنْ لَمْ تَعْلَمُوا آباءَهُمْ فَإِخْوانُكُمْ فِي الدِّينِ وَ مَوالِيكُمْ‌¹

 «خداوند، پسر خوانده‌هاى شما را پسرانتان قرار نداده است؛ این سخنى است كه خود شما بر زبانتان رانده‌اید و جعل كرده‌اید. و خداوند، حقّ مى‌گوید و به راه راست هدایت مى‌كند. پسر خواندگان را به پدران خودشان نسبت دهید. این به راستى و درستى، بیشتر نزدیك است در نزد خداوند. و اگر شما پدرانى را براى آنها نمى‌شناسید، مسلّماً برادران دینى شما هستند، و از دوستان و محبّین شما مى‌باشند.»

 رسول خدا صلَّى الله علیه و آله و سلَّم، مى‌خواهد این حكم را إجراء كند؛ ولى از مردمى كه تازه به إسلام گرویده‌اند مى‌ترسد كه مبادا استیحاش كنند، و زیر بار نروند، و از دین برگردند و بگویند: این محمّد، شریعتى را آورده است كه ـ عیاذاً بالله ـ مانند مجوس، نكاح محارم را ترویج مى‌كند! فلهذا خوف و ترس رسول الله از مردم به جهت نگهدارى دین و براى خدا بوده است، ولیكن خدا به او أمر میكند كه: بدین خوف اعتنا نكن و از من بترس و این أمر را اجرا كن!

 رسول خدا صلَّى الله علیه و آله و سلَّم در هنگام نزول أحكام شدید، كه مردم در بَدو أمر تحمّل آنرا نداشتند، آن حكم را أوّل درباره خود و أقوام و نزدیكان خود إجراء مى‌فرمود و عمل مى‌كرد؛ تا مردم بدانند كه: رسول الله خود، با نفس نفیس خویش در معرض این حكم قرار گرفته و درباره خود إجراء كرده است. و بنابراین، استیحاش و نگرانى از بین برود، و یا لا أقلّ تخفیف پیدا كند.