ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

اعتبارات و موهومات و اندیشه‌هاى خرافى هیچ نیست، فرو رفته و عادت كرده و انس گرفته، آن حكم خلاف بنظر مى‌آید؛ و إنسان از عمل به آن استیحاش مى‌نماید و با خود مى‌گوید كه: چطور پیغمبر و إمام، این كلمه را صادر كردند، در حالیكه این حكم خلاف است! ولى اگر شما به تحلیل عقلى مسأله را حل كنید، مى‌بینید أصلًا خلافى نیست. خلاف در فكر و اندیشه إنسان است كه او را بر أساس أوهام و تخیلاتِ غیر واقعیه‌اى كه أصالت ندارند پرورانده است. آنوقت أصالت واقعیتِ خارج را با این اندازه گیرى مى‌كند.

 این غلط است! إمام و پیغمبر باید كار خودش را بكند. و این أوهام و خیالاتِ إنسان را كنار بزند. إسلام، بر این أساس است. إسلام دینى است مطابق حقّ و مطابق واقع؛ و هر حكمى كه بر أساس تخیل و اعتبار باشد و اتّكاء به حقیقت نداشته باشد، هر چه باشد باطل است.

 قرآن كتاب حقّ است، و لفظ حقّ در قرآن بسیار برده شده است؛ أنبیاء را نسبتِ به حقّ مى‌دهد، أحكام را نسبتِ به حقّ مى‌دهد: وَ يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ‌¹ ـ لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ‌² بگذار بر كافران أمر ناگوار باشد، ولى إنسان بایستى حقّ را إحقاق كند، و باطل را إبطال نماید.

 بعضى از أوامر رسول الله اینطور بود. و بسیار جاى تأمّل و دقّت است كه ما این موارد را خوب تشخیص بدهیم، و خوب ببینیم، و از هم جدا كنیم؛ و خداى ناكرده بعضى أوقات خودمان به همین آرا شخصى، و أحكام ملّى و سنّت‌هاى جاهلى، و آداب مَجُوس و زردُشتى، یا آداب و فرهنگ أجانب، كه در میان ما بسیار شیوع دارد، مبتلى نشویم؛ و از سنّت پیغمبر تجاوز نكنیم. اینك یكى از آن مواردى كه بسیار روشن است بیان مى‌شود.