ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

شخص رفته بود. أمیر المؤمنین علیه السّلام هم برگشتند. رسول الله پرسیدند: كُشتى یا علىّ؟! عرض نمود: نه. حضرت پرسیدند: چرا؟ عرضه داشت: زیرا در آنجا كسى را نیافتم. حضرت فرمودند: اگر او را كشته بودند، فتنه بكلّى برداشته شده بود. این مرد رئیس فتنه و كانون فساد است. و از این پس در عالم إسلام چه فتنه‌هاى عجیب و غریبى از این مرد تراوش مى‌كند¹

 و این مرد حُرْقوص بن زُهَیر معروف به‌ ذُو الْخُوَیصَرَة است كه از همان زمان مشغول فتنه جوئى و اختلاف در میان مسلمین بود تا اینكه منتهى شد به جنگ نهروان و از رؤساى خوارج بود؛ و در این جنگ بدست أصحاب أمیر المؤمنین علیه السّلام كشته شد.

 حال، این خود یك قضیه و مسأله‌اى است كه: چرا معصوم أمر مى‌كند او را بكش؟ أمیر المؤمنین علیه السّلام مى‌رود و طبق أمر رسول خدا اگر او را بیابد مى‌كشد. زیرا اگر او را مى‌یافت، بدون شكّ اگر در نماز هم مى‌بود، در سجده هم مى‌بود، و اگر اشكش هم روى دامن و پیراهنش جارى بود، حضرت مى‌زد و مى‌كشت؛ چرا كه أمر رسول خداست! أمّا آنها اینچنین نیستند؛ بلكه مى‌گویند: مشغول نماز است. یعنى آنها نظرشان به ظاهر نماز است؛ و به باطن و عمق مطلب نیست.

فرق بین سنّى و شیعه، جواز و عدم جواز اجتهاد در برابر نصّ است

 و همین مسأله فارقِ بین تشیع و تسنّن است. مكتب شیعه، از زمان رسول خدا تا به حال وجود داشته؛ و همینطور مكتب عامّه هم از آن زمان تا كنون بوده است. شیعه، یعنى أمیر المؤمنین علیه السّلام و متابعین او، اینها أفرادى هستند كه تابع نصّ مى‌باشند، و اجتهاد در مقابل نصّ را جائز نمى‌شمرند. و أمّا آنها در مقابل نصّ، اجتهاد و إظهار نظر مى‌كنند.