ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِینَ مِنَ الآنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدِّینِ

وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ

 عرض شد كه: رسول خدا و أئمّه علیهم السّلام داراى ولایت مطلقه كلّیه هستند. و لازمه ولایت، مُتَشَأّنْ شدن به شؤون و مَظهریتِ أسماء و صفات حضرت پروردگار عَلِىِّ أعلى است. و أمر ولائى آنها حتماً در مَمشاى كلام خدا و دستورات و قوانین دینى است. و محال است كه از آنها أمر و نهیى بر خلاف این مَمْشى سر بزند.

 اینك بیان مى‌كنیم كه در چند مورد ممكن است از آنها أوامر و نواهى‌اى صادر شود كه ـ البتّه بنظر بَدْوى إنسان ـ با ظاهر شرع مخالف باشد؛ ولیكن مَنشأ و مَمشى، همان قانون و سنّت است و هیچ تخطّى از كتاب و سنّت نیست.

 این موارد، بنا بر آنچه كه بنده در أطرافش تأمّل كرده‌ام، فقط سه مورد است؛ و اگر موارد دیگرى هم پیدا شود باز به این سه مورد بر مى‌گردد.

أوّل: مورد تبدّل حكم بواسطه تبدّل موضوع

 یكى از آن موارد این است كه: إمام یا معصوم به إنسان، بر أساس كیفیت و حالى كه در إنسان هست، أمرى مى‌كند؛ ولى إنسان خودش را در خارج آن حال مى‌پندارد، و در تحت حكم دیگرى مى‌بیند، و خیال مى‌كند كه این حكم مخالف حُكمُ الله است، در حالیكه اینچنین نیست.