ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

كارشان مُثله مى‌كنم.»

 فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآیةُ: وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ‌¹ پس این آیه نازل شد: «اگر كسى شما را عقاب كرد و عذاب داد و لطمه‌اى و جراحتى بر شما وارد كرد، باید به همان قِسمى كه بر شما گزند وارد شد، تلافى كنید و اگر هم صبر كنید هر آینه آن، براى صابرین بهتر است.» فَعَفَى رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ، فَلَمْ یمَثِّلْ بِأَحَدٍ² «پیغمبر گذشت و عفو كرد؛ و یك نفر را هم مُثلِه نكرد.»

 باید توجّه نمود كه مطلب از چه قرار است! پیغمبر مى‌بیند كه مشركین آمدند و چنین جنایتى كردند؛ و قسم هم مى‌خورد كه اگر ظفر پیدا كند، در بعضى از روایات دارد: هفتاد نفر، و در بیشتر روایات وارد است: سى نفر را مُثله مى‌كند. مُثله كردنِ أفراد مشرك كه خون مسلمانان را مى‌ریزند، چه إشكال دارد؟ أمّا تا مى‌گوید: من اگر ظَفَر پیدا كنم ... خدا مى‌گوید: بایست؛ جلو نرو! اگر به شما گزندى وارد ساختند، همان را مى‌توانید تلافى كنید و اگر هم بگذرید بهتر است.

 حال بنگرید كه پیغمبر چه اندازه در مقام عبودیت پروردگار است! چه حالى دارد! آن پیغمبرى كه آمده، این وضعیت را دیده است ـ داستان احُدْ واقعاً دیدنى و شنیدنى است ـ كه جَسَد حضرت حمزه را باین كیفیت تكّه تكّه كرده بودند و مادر معاویه (هند) و زنان دیگر، از جگر و أمعاء و أحشَا حضرت حمزه كه با خود به مكّه برده بودند گلوبند درست كردند و براى خود سوغاتى قرار داده و به گردنهاى خود آویزان كردند؛ خدا به او بگوید: صبر كن! ببینید عبودیت را! باز هم پیغمبر مى‌گوید: من آن طرف بهترش را انتخاب مى‌كنم. با اینكه خدا إجازه داده یك نفر را مُثله كند، ولى او مى‌گوید: من صبر مى‌كنم. و