ولایت فقیه در حکومت اسلام ج1

 در این حال رسول خدا به منزل مراجعت نمود و سه روز را به حالت تب گذراند. سپس در حالى كه سَرِ خود را با دستمالى بسته بود، با دست راست بر أمیر المؤمنین علیه السّلام و با دست چپ بر فَضْل بن عبّاس تكیه كرده، به سوى مسجد روان شد و بر منبر بالا رفت، و بر روى آن نشست و فرمود:

 مَعَاشِرَ النَّاسِ! قَدْ حَانَ مِنِّى خُفُوقٌ مِنْ بَینِ أَظْهُرِكُمْ. فَمَنْ كَانَ لَهُ عِنْدِى عِدَةٌ فَلْیأْتِنِى أُعْطِهِ إیاهَا؛ وَ مَنْ كَانَ لَهُ عَلَىَّ دَینٌ فَلْیخْبِرْنِى بِهِ.

 «اى جماعت مردم! نزدیك است كه من از میان شما پنهان شوم. به هر كس كه وعده‌اى داده‌ام، بیاید تا به وعده‌اش وفا كنم؛ و كسى كه از من طَلَبى دارد، مرا إعلام نماید.»

 مَعَاشِرَ النَّاسِ لَیسَ بَینَ اللَهِ وَ بَینَ أَحَدٍ شَىْ‌ءٌ یعْطِیهِ بِهِ خَیرًا أَوْ یصْرِفُ عَنْهُ بِهِ شَرًّا إلَّا الْعَمَلُ.

 «اى جماعت مردم! میان خدا و مردم، واسطه و سببى نیست كه خداوند بدان علّت خیرى را بدو عنایت كند، یا شرّى را از او برگرداند، مگر عمل.»

لَا ینْجِى إلَّا عَمَلٌ مَعَ رَحْمَةٍ؛ وَ لَوْ عَصَیتُ لَهَوَیتُ

 أَیهَا النَّاسُ لَا یدَّعِى مُدَّعٍ وَ لَا یتَمَنَّى مُتَمَنٍّ، وَالَّذِى بَعَثَنِى بِالْحَقِّ نَبِیا لَا ینْجِى إلَّا عَمَلٌ مَعَ رَحْمَةٍ؛ وَ لَوْ عَصَیتُ لَهَوَیتُ. اللَهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ‌¹؟!

 «اى جماعت مردم! بنابراین، هیچ مُدّعِى نمى‌تواند ادّعا كند، و هیچ آرزومندى نمى‌تواند آرزو داشته باشد (كه بدون عمل، بواسطه جهت دیگرى به بهشت رود، یا از جهنّم بركنار شود). قسم به آن خدائى كه مرا به حقّ برانگیخته است، چیزى نمى‌تواند إنسان را نجات دهد مگر عملِ توأم با رحمت خداوند. اگر من هم گناه كنم، سقوط مى‌كنم. بار پروردگارا، تو گواه باش كه آیا من تبلیغ كردم؛ و آنچه بر عهده داشتم به مردم رساندم؟!»