
امام شناسی ج2
جلد دوم از مجموعه «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تفسیر آیۀ اولیالأمر» و «وصایت امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در مجلد دوم: • تفسیر آیه «اطاعت از اولیالأمر» • مراد از اولوالأمر، ائمۀ معصومین هستند • پاسخ به اشکالات اهل سنت به دلالت آیۀ اولوالأمر از منظر شیعه • نقد نظریۀ عصمتِ «اجتماع اهل حلّ و عقد» • آراء اکثریت مردم نمیتواند معیار انتخاب امام معصوم باشد • قوانین دین بر اساس توحید است و امام، انسان واصل به توحید • قرآن به وسیلۀ امام، هدایتکنندۀ بشر است • امام باید افضل و در رأس امور امت باشد • وصایت امیرالمؤمنین علیهالسلام از جانب رسولخدا صلیاللهعلیهوآله • اخوّت امیرالمؤمنین با رسول خدا در همۀ مراتب • خلقت رسول خدا و امیرالمؤمنین از نور واحد
امام شناسی ج2
228و شاهد بر روایت دوم آنکه در صدر روایت «مناقب» خوارزمى و «غایة المرام» خدا مىفرماید: فَاتَّخِذْهُ لِنَفْسِکَ خَلیفَةً وَ وَصِیاً.
و دیگر سلسله احادیثى است که دلالت دارد بر آنکه ایمان متوقّف بر توحید و نبوت و ولایت است مانند حدیثى که سلیمان قندوزى در «ینابیع المودّة» ص ٢٤٨ از میر سید على همدانى شافعى در کتاب «مودّة القُربى» ضمن مودت رابعه روایت مىکند از عتبة بن عامر الجُهَنى قالَ: بایعْنا رَسُولَ اللَهِ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم عَلى قَوْلِ انْ لا الهَ الَّا اللَهُ وَحْدَهُ لا شَریکَ لَهُ وَ انَّ مُحَمَّداً نَبِیهُ وَ عَلِیاً وَصِیهُ، فَاىٌّ مِنَ الثَّلاثَةِ تَرَکْناهُ کَفَرْنا. وَ قالَ لَنَا النَّبِىِّ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم: احِبُّوا هذا ـ یعْنى عَلِیاً ـ فَانَّ اللَهَ یحِبُّهُ، وَ اسْتَحْیوا مِنْهُ فَانَّ اللَهَ یسْتَحْیى مِنْهُ.
عتبة بن عامر جهنى گوید: «ما بر گفتار لا اله الّا اللَه وحده لا شریک له و بر نبوّت مُحمّد و بر وصایت على با رسُول خدا بیعت کردیم. بنابر این هر یک از این سه موضوع را ترک کنیم کافر شدهایم. و رسُول خدا به ما فرمود: این را دوست داشته باشید یعنى على را چون خدا او را دوست دارد، و از او حیا کنید چون خدا از او حیا مىکند.»
و نیز در «ینابیع المودة» ص ٨٢ ضمن باب پانزدهم از طلحة بن زید از حضرت امام جعفر صادق از پدرانش از امیرالمؤمنین على بن أبىطالب علیه السّلام روایت میکند که: قالَ: قالَ رَسُولَ اللَهِ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم: ما قَبَضَ اللَهُ نَبِیاً حَتّى امَرَهُ اللَهُ انْ یوصِىَ الى أَفْضَلِ عَشیرَتِهِ مِنْ عُصْبَتِهِ، وَ امَرَنى انْ اوْصِ الَى ابْنِ عَمِّکَ عَلىٍّ، اثْبَتْتُهُ فِى الْکُتُبَ السّالِفَةِ وَ کَتَبْتُ فیها انَّهُ وَصِیکَ، وَ عَلى ذلِکَ اخَذْتُ میثاقَ الْخَلائِقِ وَ میثاقَ انْبیائى وَ رُسُلى، وَ اخَذْتُ مَواثیقَهُمْ لى بِالرُّبُوبِیةِ وَ لَکَ یا مُحَمَّدُ بالنُّبُوَّةِ وَ لِعَلىِّ بْنِ ابیطالِبٍ بِالْوِلایةِ وَ الْوَصِیةِ.
حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمودند که: «حضرت رسُول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم فرمودند: خداوند هیچ پیغمبرى را بعد از حیات در دنیا به سوى خود نبرد مگر آنکه به او امر کرد که از ارحام پدرى خود بهترین و با فضیلتترین آنها را وصىّ خود قرار دهد و به من نیز امر نمود که پسر عموى خود على را وصىّ خود گردان. خداوند فرمود: من این حقیقت را در کتب پیمبران گذشته آوردهام و در آنها وصایت على را براى خلافت تو نوشتهام و بر این مطلب از جمیع آفریدگان و از همه پیمبران و رسل خود عهد و میثاق
