امام شناسی ج2

تاجٌ مُرَصَّعٌ بالزَّبَرْجَدِ وَ الْیاقُوتِ فَتَقُولُ الَملائِکَةُ: هذا مَلَکٌ مُقَرَّبٌ، وَ یقُولُ النَّبیونَ: هذا نبىٌّ مُرْسَلٌ، فَینادى مُنادٍ مِنْ بُطْنانِ الْعَرْشِ هذَا الصِّدِّیقُ الْاکْبَرُ، هذا وَصِىُّ حَبیبِ اللَهِ، هذا عَلِىُّ بْنُ ابیطالِبٍ، فَیقِفُ عَلى مَتْنِ جَهَنَّمَ فَیخْرِجُ مِنْها مَنْ یحِبُّ وَ یدْخِلُ فیها مَنْ یبْغِضُ، وَ یأْتى ابْوابَ الْجَنَّةِ فَیدْخِلُ اوْلیاءَهُ بِغَیرِ حِسابٍ.¹

 «ابوذر غفارى گوید: رسُول اللَه صلّى اللَه علیه و آله و سلّم نظرى به علىّ‌بن‌أبى‌طالب نمودند و فرمودند: این است بهترین مخلوقات خدا در آسمانها و زمین‌ها، این است سید و بزرگ صدّیقان، این است سالار و سرور اوصیاى پیغمبران و پیشواى پرهیزگاران و راهبر درخشنده چهرگان و روشن صورتان در منازل بهشت. چون روز قیامت بر پا شود على بن أبى‌طالب در محشر بیاید در حالى که سوار بر ناقه‌اى است از ناقه‌هاى بهشتى، تمام فضاى محشر از نور چهره او روشن شود و بر سر او تاجى است مرصّع به زبرجد و یاقوت. فرشتگان گویند: این فرشته مقرّبى است، پیمبران گویند: این پیمبر مرسلى است. منادى‌اى از درون عرش ندا کند: این است صدّیق اکبر، این است وصىّ و جانشین حبیب خدا محمّد، این است علىّ بن أبى‌طالب. حضرت از وسط آتش جهنم هر کس را که دوست بدارد خارج مى‌کند و هر کس را که دشمن بدارد داخل مى‌کند. و از درهاى بهشت عبور نموده اولیاى خودش را بدون حساب داخل بهشت مى‌سازد.»

 و نیز ابن شاذان از طریق عامّه از حضرت رضا علیه السّلام از پدرانشان از رسُول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم روایت مى‌کند که:

 قالَ رَسُولَ اللَهِ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم: سَیکُونُ بَعْدى فِتْنَةٌ مُظْلِمَةٌ، النّاجى مَنْ تَمَسَّکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى، فَقیلَ: یا رَسُولَ اللَهِ مَنِ الْعُرْوَةُ الْوُثْقى؟ قالَ: وِلایةُ