امام شناسی ج2

رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم شنیدم که مى‌فرمود: در روز قیامت امام جائر را مى‌آورند در حالى که هیچ یار و یاورى ندارد و هیچ عذر خواهى ندارد و در آتش جهنّم انداخته مى‌شود و آن ظالم در جهنّم به گرد خود مانند آسیائى که به گردش درآید دور مى‌زند و سپس در قعر جهنّم آویخته مى‌گردد.»

گوشه‌هایى از تعدّى و ستمى که در حقّ امیرالمؤمنین شده‌

 امیرالمؤمنین علیه السّلام در بسیارى از خطبه‌ها و نامه‌ها و گفتارهاى خویش از تعدّى و ستمى که درباره ولایت به آن حضرت شد شکوه دارند و از آنچه نگذاردند امر بر محور خویش قرار گیرد و به صاحب و ولىّ امر سپرده شود ناله مى‌کنند و بر این امّت بخت برگشتة اعراض نموده از کتاب خدا و سنّت رسول خدا مى‌گریند. در «نهج البلاغه» در مواضع بسیارى این موضوع را بیان مى‌فرماید، یک جا مى‌فرماید:

 حَتّى اذا قَبَضَ اللَهُ رسُولَهُ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم رَجَعَ قَوْمٌ عَلَى الْأعْقابِ وَ غالَتْهُمُ السُّبُلُ وَ اتَّکَلُوا عَلَى الْوَلائِجِ وَ وَصَلُوا غَیرَ الرَّحِمِ، وَ هَجَرُوا السَّبَبَ الَّذى امِرُوا بِمَوَدَّتِهِ، وَ تَقَلُوا الْبِناءَ عَنْ رَصِّ أساسِهِ، فَبَنَوْهُ فى غَیرِ مَوْضِعِهِ، مَعادِنُ کُلِّ خَطیئَةٍ وَ أبْوابُ کُلِّ ضارِبٍ فى غَمْرَةٍ، قَدْ مَارُوا فِى الْحَیرَةِ وَ ذَهَلُوا فِى السَّکْرَةِ عَلى سُنَّةٍ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ مِنْ مُنْقَطِعٍ إلَى الدُّنیا راکِنٍ أوْ مُفَارِقٍ لِلدِّینِ مُباینٍ‌¹

 «تا آنکه خداوند پیامبرش را به سوى خود برد، جماعتى از مردم به همان کجروى‌هاى جاهلى و اعقاب شرک برگشتند و راه‌هاى مختلفه آبستن به شرّ و داهیه آنها را از پستان خود شیر داد و حِقد باطنى، آنها را فرا گرفت؛ و بر مکر و خدعه تکیه زدند و غیر رحم را مواصلت نمودند و آن سبب و واسطه فیضى را که مأمور شده بودند با آن مودّت کنند مهجور و تنها گذاشتند و از آن اعراض نمودند، و بناى محکم ایمان و ولایت و امّامت را از اصل اساسى خود ریشه‌کن نموده و آن را در غیر موضع واقعى خود انتقال داده و در آنجا گذاشتند؛ اینان معدن‌هاى هر گناه و خطیئه‌اى بودند و درهاى باز براى تمام افرادى که در شدّت فتنه‌ها و ازدحام آشوب‌ها جلودار مى‌شوند و معرکه‌ها بر پا مى‌دارند، حقّاً که در حیرت و ضلالت دائماً مضطرب و متحرّک بودند، و در شدّت سُکر و مستى مقام و جاه و اعتبار تمام حقایق را فراموش نموده و قرآن و