امام شناسی ج2

 مى‌گوید: «اى مردم من تولیت و سرپرستى امر عظیمى را عهده‌دار شده‌ام که به انجام آن طاقت و قدرت ندارم، و دوست داشتم این که قوى‌ترین مردم را به جاى خود مى‌یافتم، پس شما از من پیروى کنید تا وقتى که من از خدا اطاعت مى‌کنم، و هر زمان که مخالفت و گناه نمودم دیگر عهده‌اى بر شما ندارم. و سپس گریه نموده و گفت: اى مردم بدانید من که این مکان و منبر را اشغال کردم نه به جهت آن است که بهترین فرد از افراد شما هستم و دوست داشتم اینکه بعضى از شما مرا کفایت کند، و اگر از من مسائلى درخواست مى‌کنید و حاجتى تقاضا مى‌نمائید که احتیاج به علم باطن و نور قلب و وحى آسمانى باشد دست من از آن خالى است، و من نیستم مگر مانند یک فرد از شما، پس اگر مرا مستقیم یافتید پیروى کنید و اگر من کج شده و انحراف پیدا نمودم مرا راست کنید.

 و بدانید اى مردم که با من شیطانى است که بعضى اوقات مرا در بر مى‌گیرد و بر من مستولى و چیره مى‌شود، پس زمانى که دیدید من مخالفت امر خدا نموده و از آن شیطان پیروى مى‌کنم شما دست از پیروى من بردارید، من هیچ اثرى در شما نمى‌گذارم نه در موهاى شما و نه در پوستهاى بدن شما.»

 و چون در جواب مسائل مردم فرو مى‌ماند مى‌گفت: سَاقُولُ فیها بِرأْیى:¹ «من در آتیه رأى خود را بیان مى‌کنم.»

 و چون خسته مى‌شد و از عهده کار برنمى‌آمد مى‌گفت: اىُّ سَماءٍ تُظِلنُّى:² «کدام آسمان بر سر من سایه مى‌افکند و مرا از این مشقّت مى‌رهاند؟»

 او معترف است که هنوز از دستبرد نفس امّاره و شیطان خارج نشده و گهگاهى معصیت مى‌کند و شیطان او را در آغوش خود مى‌گیرد با این حال چگونه امّامت مى‌کند، و نه تنها ضعفاى امّت بلکه بزرگان از آنها را مانند سلمان و ابوذر و عمّار و مقداد و حذیفه و جابر بن عبداللَه انصارى و بلکه مقام عصمت کبرى و ولایت عظمى امیرالمؤمنین علیه السّلام را به پیروى خود کشیده و به بیعت و سر سپردگى و اقتداى به اوامر و فرامین و سنّت خود امر مى‌کند و در صورت تخلّف عمر را به قتال و