رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه «رساله لب اللباب» را که اولین دوره از درسهای اخلاقی و عرفانیِ علامه طباطبائی ـ قدّس سرّه ـ است به همراه تنقیحات و اضافاتی، به رشتۀ تحریر و تقریر درآورده‌اند. این کتابِ نفیس به تصدیق اهل نظر دارای بیانی شیوا و جامعیتی در بیان مراتبِ نفس و ایمان، کیفیت سیروسلوک، و لزوم استمداد از تربیت استاد کامل می‌باشد که به سه زبان فارسی، انگلیسی و فرانسوی ترجمه شده و در برخی از دانشگاه‌های معروف و معتبر دنیا به عنوان منبع تدریس رواج یافته است. اهم مطالب مندرج: • مقام و منزلت انسان در عالم امكان • لزوم حرکت انسان به سمت خدا با تمام شراشر وجود • ضرورت حركت در مسير عرفان و توحيد و فراگیری علوم باطنی • فرق مكتب توحيد با ساير مكاتب؛ و علل معارضه با آن • سیر و سلوک در اصطلاح عرفا • آثار مراقبه در وجود سالک و مراحل آن • لزوم التزام سالک به امور شرعی • راه شناخت استاد کامل و لزوم استمداد از او • شرح تفصيلى عوالم دوازدهگانۀ مقدّم بر عالم خلوص • شرح تفصیلی طریق و کیفیت سیر و سلوک • نفس سلوک و فناء در ذات احديّت، تنها هدف سالک • طریقۀ احراق تنها راه وصول به حقیقت • نفی خواطر یکی از مهمّات وصول به مقصد و مطالب نفیس دیگری كه اطّلاع بر آنها مسير حركت سالك را روشنتر، استقامت او را بيشتر، عزم و اراده او را راسختر و وى را در مقابله با وسوسۀ خنّاسان محفوظ و مصون خواهد داشت.
رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
24چه مبارک سحرى بود و چه فرخنده شبى *** آن شب قدر که این تازه براتم دادند بى‌خود از شعشعۀ پرتو ذاتم کردند *** باده از جام تجلّىّ صفاتم دادند گرفتاری بشر در ظلمت مادّیّت
بشر مادّى در بیداءِ ظلمت مادّیّت زندگى مى‌کند، و در دریاى بیکران شهوات و کثرات غوطه مى‌زند؛ هر آن، موجى از علائق و وابستگى‌هاى مادّى او را به طرفى پرتاب مى‌کند، هنوز از لطمات و صدمات آن موج به حال نیامده موجى سهمگین‌تر و دهشت‌انگیزتر که از علاقه به مال و ثروت و زن و فرزند سرچشمه مى‌گیرد سیلى‌هاى متوالى به صورت او نواخته و او را در قعر امواج خروشان این بحر ژرف و دریاى هولناک فرومى‌برد، به طورى که ناله و فریادش در میان نهیب امواج ناپدید مى‌گردد.
به هر جانب که مى‌نگرد مى‌بیند که حرمان و حسرت که از آثار و لوازم لا ینفکّ مادّه فسادپذیر است، او را تهدید و ترعیب مى‌نماید.
در این میان فقط گاهگاهى یک نسیم جانبخش و روح‌افزایى به نام جَذْبه او را نوازش مى‌دهد و چنین مى‌یابد که این نسیم مهرانگیز او را به جانبى مى‌کشد، و به مقصدى سوق مى‌دهد؛ این نسیم متمادى نبوده گاه‌وبى‌گاه مى‌وزد.
وَ انَّ لِرَبِّکُمْ فِى ایّامِ دَهْرِکُمْ نَفَحَاتٍ ألّا