تفسیر آیه نور (اللَه نور السموت و الارض)

پیدا کند، ضیافت آنها برود، مأنوس بشود؛ خُب آن کسی هم که پشت شهر و پشت سنگر است می‌داند شهری هست. بین این دو چقدر فاصله است! زمین تا آسمان.

برای معرفت تفصیلی باید به سراغ پیغمبر خدا و أمیرالمؤمنین رفت

 پس از دین العجائز باید بیرون آمد، و آن معرفت اعرابی هم به درد نمی‌خورد. اینها معرفت‌های ضعفاء و معرفت اجمالی است. باید معرفت تفصیلی پیدا کرد، رفت سراغ أمیرالمؤمنین علیه السّلام. هرکس باید سراغ امام خودش برود، ما را چه کار به آن پیرزن یا به آن عرب؟! آنکه امام ما نبود. برویم سراغ أمیرالمؤمنین و پیغمبر، اینها چه گفتند؟

 حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام می‌فرماید:

 ”یا مَن دَلَّ عَلَی ذاتِهِ بِذاتِه“؛¹ «ای خدایی که ذاتِ خودت، خودت را معرّفی کرد، نه موجودات دیگر!»

 موجودات نمی‌توانند ذات تو را معرّفی کنند، موجودات کوچکند. خامۀ نقّاش یک اثری است از این نقّاش، نمی‌تواند حقیقت آن نقّاش را معرّفی کند. اگر هزار تابلو هم نقّاش بکشد، باز اینها اثرند، غیر از آن ملکۀ نفیسِ زنده‌ای است که در حقیقتِ وجودِ خود آن نقّاش است؛ اینها یک موجوداتی هستند مُرده، و آثاری خارج از حقیقت آن نفسِ نقّاش که دارای این ملکه است. و ملکه یک خصوصیّتی است که برای انسان پیدا می‌شود، و پی بردن به حقیقتِ آن از همۀ کارها مشکل‌تر است.

کلام نورانی امام سجّاد علیه السّلام در دعای ابوحمزه

 حضرت سجّاد علیه السّلام در دعای ابوحمزه می‌فرماید:

 ”بِکَ عَرَفتُکَ و أنتَ دَلَلتَنی عَلَیکَ و دَعَوتَنی إلَیکَ و لَولا أنتَ لَم ﺃدرِ ما ﺃنتَ.“² «خدایا من تو را به خودت شناختم. تو مرا به خودت دلالت کردی و مرا به