امام شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهم‌السلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهم‌السلام و بیان لوازم عصمت • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد • منصب امامت از نبوّت بالاتر است • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهم‌السلام، تبعیت از اعلم است
امام شناسی ج1
99بدون جهت نبود که یک نفر از دعوت شدگان در مجلس عشیره برنخاستند، و این معنی را نپذیرفتند، با آنکه رسول اللَه را صادق می‌دانستند.
رسول اللَه از کودکی در میان آنها بزرگ شده بود، شخص غریب و مجهولی نبود، لکن چون می‌دیدند که قبول کردن این معنی، قبول کردن هزاران نگرانی و مشکلات و خونِ جگرهاست، برخاستند و مجلس رسول اللَه را با لبخند و تمسخر ترک گفتند.
به حدیث عشیره اشاره می‌کند مرحوم سید حمیری در بعض از قصائد خود مثل این قصیده:
بِابی انْتَ وَ امّی *** یا امیرَالْمُؤمِنینا بِابی انْتَ وُ امّی *** وَ بِرَهْطی اجْمَعینا تا آنکه می‌گوید:
کنْتَ فی الُّدنْیا اخاهُ *** یوْمَ یدْعو اْلَاقْرَبینا1 و نیز گوید:
مِنْ فَضْلِهِ انَّهُ کانَ اوَّلَ مَنْ *** صَلّی وَ آمَنَ بِالرَّحْمنِ اذْ کفَروا سِنینَ سَبْعاً وَ أیاماً مُحَرَّمَةً *** مَعَ النَّبِیِّ عَلی خَوٍف وَ ما شَعُروا وَ یوْمَ قالَ لَهْ جَبْرَیلُ قَدْ عَلِموا *** انْذِرْ عَشیرَتَک اْلَادْنَینَ انْ بَصُروا تا آنکه گوید:
مَنِ الذَّی قالَ مِنْهُمْ وَ هُوَ احْدَثْهُمْ *** سِنًّا وَ خَیرُهُمْ فِی الذِّکر اذْ سَطُروا آمَنْتَ بِاللَهِ قَدْ اعْطَیتَ نافِلَةً *** لَمْ یعْطِها احَدٌ جِنٌّ وَ لا بَشَرٌ وَ انَّ ما قُلْتَهُ حَقُّ وَ انَّهُمْ *** انْ لَمْ یجیبوا فَقَدْ خانوا وَ قَدْ خَسِروا2 فَفَازَ قِدْماً بَها وَ اللَهِ اکرَمَهُ *** وَ کانَ سَبّاقَ غایاتٍ اذَا ابْتَدَروا - این قصیده در «دیوان حمیری» ص ٤٣٦ مذکور است و اصل آن را از «الغدیر» جلد ٢ ص ٢٥٠ و «اعیان الشیعة» جلد ١٢ ص ٢٦٨ و «مناقب» جلد ٢ ص ٢٦ و ١٧٧ و جلد ٣ ص ٥٥ مرقوم داشته‌اند
- «دیوان حمیری» ص ٢٠٣ و اصل این قصیده را از «اعیان الشیعه» ١٢: ٢٤٨ و «الغدیر» ٢: ٢٥٠ و «مناقب» ٢: ٢٦ ذکر کرده است