امام شناسی ج1

 فَاتَینا عَلی حَدیقَةٍ فَاعْتَنَقَنی وَ اجْهَشَ باکیاً فَقُلْتُ: ما یبْکیک یا رَسولَ اللَهِ؟ فَقالَ: ابْکی لِضغائنَ فی صُدورِ قَوْمٍ لا یبْدونَها لَک الّا بَعْدی!

 فَقُلْتُ فی سَلامَةٍ مِنْ دینی؟

 فَقالَ: فی سَلامَةٍ مِنْ دینِک¹

 أمیرالمؤمنین علیه السّلام فرماید: من با پیغمبر خدا راه می‌رفتیم، تا در باغی داخل شدیم، حضرت یکباره مرا در آغوش گرفت، و شروع کرد به گریه کردن.

 من عرض کردم: علّت گریه شما چیست؟ فرمود: گریه کردم بر کینه‌ها و حقدهائی‌که در سینه‌های جماعتی است از تو، و ظاهر نمی‌کنند آنها را بر تو مگر بعد از رحلت من!

 من عرض کردم یا رسول اللَه! آیا در آن‌وقت دین من سالم خواهد بود؟ (یعنی به هوای نفس مبتلی نمی‌شوم، و در اثر انتقام از آنها میل نفس و ریاست را بر میل خدا ترجیح نمی‌دهم، و بر همین رویه و صراط مستقیم خواهد بود؟)

 فرمود: بلی، در آن هنگام در سلامت دین خواهی بود.

 و نیز اشعاری از آن حضرت روایت کرده است، قال و فی دیوانه کرم اللَه وجهه:

 حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام در دیوان شعری که منسوب به آن حضرت است چنین سروده‌اند:

 این جماعت قریش بودند که آرزو داشتند مرا بکشند؛ سوگند به پروردگار تو که ابداً آنها چنین غلبه‌ای ننمودند و چنین ظفری به‌دست نیاوردند.

 اگر در من حیاتی باشد و از این پس بقائی داشته باشم، من آن مردی نیستم که برای خود در دین خدا، از این مردم فاجر گروه و دسته‌ای قرار دهم و شیعه و