امام شناسی ج1

 و در ینابیع المودّة از عبد اللَه بن مسعود روایت می‌کند که رسول خدا فرمود: علیّ منّی مثل رأسی من بدنی.¹

 و در ینابیع المودّة از ابو هریره روایت کند که او گفت: کانَ رَسول اللَهِ صلَّی اللَهُ علیهِ و آلهِ و سلَّمَ بَعَثَ بَعثَینِ، و بَعَثَ عَلَی أحَدهما عَلیا و علَی الأخَر خالدَ بن الولید،

 و قال إذا التَقَیتُم فعلی الناسِ إمامٌ، و إذا افتَرَقتُم فکلٌّ عَلی جُندِه،

 فَلَقینا بنی زُبَیدةٍ، فاقتَتَلنا، و ظَفرنا عَلیهم. و سَبَیناهُم، فاصطَفَی عَلیٌّ مِن السبَی واحداً لِنفسِه

 فَبَعَثنِی خالد إلی النبیِّ صلّی اللَهُ علیهِ و آلهِ و سلّم، حتَّی اخبرَه بذلک فلمَّا أتیتُ و أخبَرتُهُ فقُلتُ: یا رَسولَ اللَهِ بَلغتُ ما ارسلتُ به؟

 فقال: لا تَقَعُوا فی علیٍّ، فإنَّه مِنّی و أنا منه، و هو وَلیی و وصیی من بَعدِی²

 رواه الامام احمد فی مسنده.

 ابو هریره گوید ـ طبق حدیثی که در ینابیع قندوزی از امام احمد بن حنبل در مسند خود روایت می‌کند ـ که رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله دو لشگر را برای جنگ حرکت دادند یکی را به‌ریاست علی، و دیگر را به‌ریاست خالد بن ولید، و فرمودند هنگامی‌که این دو لشگر به‌هم بپیوندند برای جمیع لشگریان یک امام امامت کند، و چون از هم جدا باشند هر یک از این دو نفر بر لشگر خود امامت بنمایند.

 ابو هریره گوید دو لشگر حرکت کرد و در بنی زبیده به‌هم رسید، و با بنی زبیده نبرد کردیم و غالب و پیروز آمدیم و از آنان اسیرانی گرفتیم؛ علی بن أبی‌طالب یکی از آن اسرا را برای خود انتخاب نموده و برداشت.

 خالد بن ولید مرا به‌سوی پیغمبر روانه ساخت تا او را از این قضّیه مطلّع نمایم که علی بن أبی‌طالب بدون مجوّز برای خود اسیری انتخاب نموده و برداشته است.

 من به‌خدمت رسول خدا روانه شدم؛ چون به‌محضرش رسیده و او را از این قضّیه