امام شناسی ج1

هذا؟ هذا مَولایَ وَ مَوْلی کلِّ مُؤْمِنٍ وَ مَنْ لَمْ یکنْ مَوْلاهُ فَلَیسَ بِمُؤْمِنٍ¹ وای بر تو ای مرد عرب! آیا می‌دانی این مرد کیست؟ این‌مرد علی بن أبی‌طالب مولای من و مولای هر مؤمنی است و هر کسی‌که علی مولای او نباشد آن‌کس مؤمن نیست.

تأسّف ابن عباس از اینکه از آوردن صحیفه برای رسول اللَه مانع شدند

 باری بر همین اساس بود که رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله در معرّفی و نصب علیّ بن أبی‌طالب اهتمام بسیار داشت، حتّی در مرض موت توصیه و سفارش می‌فرمود و مردم را به پیروی از آن‌حضرت دعوت می‌فرمود، تا سرحدّیکه در همان ساعات آخر حیات کاغذ و قلمی خواستند تا بنویسند درباره امامت آن‌حضرت آنچه باید بنویسند.

 ولی افسوس، و هزار افسوس، که عُمَر مانع شد و نگذاشت مقصود رسول خدا تحقّق یابد، و گفت: مرض بر او غلبه کرده، هذیان می‌گوید، کتاب خدا ما را بس است؛ رسول خدا با یک‌دنیا اندوه و غمّ چشم از جهان بستند؛

 ابن سَعد در طبقات با اسناد خود از سعید بن جُبیر از ابن عباس روایت می‌کند قال: اشتکی النّبی صلّی اللَه علیه و آله یوم الخمیس، فَجَعَلَ، یعنی ابن عباس، یبْکی وَ یقول: یوْمُ الْخَمیس و ما یوْمُ الْخَمیس!

 اشْتَدَّ بِالنّبّی صلّی اللَه علیه و آله وَجَعُهُ فقال: ائتونی بِدَواةٍ وَ صَحیفَةٍ اکتُبْ لَکمْ کتاباً لا تَضِلّوا بَعْدَهُ ابَدا،

 قالَ: فقال بَعْضُ مَنْ کانَ عِنْدَهُ: انَّ نَبِیَّ اللَهِ لَیهْجُرُ!

 قال: فقیل لَهُ: الا نَأتیک بِما طَلَبْتَ؟

 قال: اوَ بَعْدَ ماذا؟ قال: فَلَمْ یدْعُ بِهِ²

 ابن عباس می‌گوید: در روز پنجشنبه رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله از مرض متأَلّم و ناراحت بودند، ابن عباس گریه می‌کرد و می‌گفت: روز پنجشنبه و نمی‌دانید در روز پنجشنبه چه خبر بود، درد و مرض پیغمبر شدّت کرد و فرمود: یک دوات و صفحه‌ای بیاورید، تا برای شما مطلبی را بنویسم که پس از آن هیچ‌گاه گمراه