امام شناسی ج1

 و نیز از موفّق بن احمد، با سلسله سند متّصل خود روایت کرده است، از زید بن علی از پدرش، از جدّش، از علیّ بن أبی‌طالب علیه السّلام که فرمود: در زمان حکومت عمر، زن آبستنی را به نزد او آوردند که اعتراف بر زنای خود نماید زن اعتراف بفجور نمود، و عمر امر کرد تا او را ببرند و رَجم کنند، زن در راه با علیّ بن أبی‌طالب برخورد کرد.

 حضرت فرمود: این زن چه کرده است که او را برای حدّ می‌برند؟ گفتند: زنا کرده است، و عمر امر کرده است که باید او را سنگسار کرد أمیر المؤمنین زن را نزد عمر برگردانده و فرمودند: آیا تو امر کردی که او را سنگسار کنند؟

 عمر گفت: آری چون خود زن اعتراف به گناه خود نموده است

 فقال علی: هَذا سُلطانُک عَلَیها فَما سُلْطانُک عَلَی الَّذی فی بَطْنِها، وَ لَعَلَّک انْتَهَرْتَها وَ اخَفْتَها فقال عُمَرُ: قد کانِ ذاک.

 قال: اوَ ما سَمِعْتَ رَسولَ اللَه صلّی اللَه علیه و آله یقول: لا حَدَّ عَلی مُعتَرِفٍ بَعْدَ بَلاء انَّهُ مَنْ قیدَتْ اوْ حُبِسَتْ اوْ تُهُدِّرَتْ فَلا اقْرارَ لَهْ، فَخَلّا سَبیلها ثمّ قال عمر: عَجَزَتِ النَّساءُ انْ تَلِدَ مِثْلَ عَلیِ بن أبی طالبٍ رضی اللَه عنه لَو لا عَلیٌّ لَهَلَک عُمَرُ¹

 أمیرالمؤمنین علیه السّلام فرمودند: ای عمر! اعتراف او بر گناه موجب شد که تو بتوانی بر خود او حد جاری کنی، پس چه چیز موجب شده است که بر طفلی که در