امام شناسی ج1

بازوی علی علیه السّلام را گرفت، و گفت: هذا امیرُ الْبَرَرَةِ، وَ قاتِلُ الْکفَرَةِ، مَنصُورٌ مَنْ نَصَرَهُ، مَخْذولٌ مَنْ خَذَلَهُ، ثُمَّ مدَّ بِها صَوْتَهَ، فَقالَ: انَا مَدینَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِیٌّ بابُها، فَمَنْ ارادَ الْعِلمَ فَلْیأْتِ الْبابَ¹

 رسول خدا که بازوی علی را گرفته بود فرمود: این است امیر نیکوکاران، و کشنده کافران، یاری شده است کسی‌که او را یاری کند، ذلیل و پست است کسی‌که او را ذلیل کند، و پس از آن رسول خدا صدای خود را به این کلمات بلند فرمود، و سپس گفت: من شهر علمم و علی درِ آن‌است، بنابراین هر کس که طالب علم باشد باید به نزد او بیاید.

 و امّا از روایاتی که دلالت دارد بر گفتار سَلونی قَبْلَ انْ تَفْقِدُونی، ابن ابی الحدید در شرح نهج البلاغه گفته است، که تمام طبقات و اصناف مردم اجماع نموده‌اند بر آنکه احدی از صحابه رسول خدا، و احدی از علماء نگفته است: سَلونی قَبْلَ انْ تَفْقِدونی غیر از علی بن أبی‌طالب علیه السّلام²

 و امّا از روایاتی‌که دلالت دارد بر آنکه أمیرالمؤمنین علیه السّلام از تمام افراد امّت حکمش بهتر و صحیحتر بود.

 در «غایة المرام» از موفّق بن احمد که اعیان علماء عامّه است روایت کرده است، از ابو سعید خدری که قال: قال: رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله انَّ اقْضی امَّتِی عَلیُّ بْنُ أبی طالب‌، رسول خدا فرمود، بهترین حُکم کنندگان در امّت من علی بن أبی‌طالب است³

اعتراف عمر به أعلمیت امیرالمؤمنین

 و امّا از روایاتی‌که دلالت دارد بر آنکه ابوبکر و عمر و عثمان در حکم و علم به أمیرالمؤمنین علیه السّلام رجوع می‌کردند، در «غایة المرام» از مسند احمد حنبل با سلسله اسناد خود روایت کند، از یحیی بن سعید بن مسیب قال: کانَ عُمَرُ یتَعَوذُ بِاللَهِ مِنْ مُعْضَلَةٍ لَیسَ لَها ابو الْحَسَن⁴

 عمر در هر مشکله‌ای پیش می‌آمد، و أمیرالمؤمنین علیه السّلام برای حلّ آن حاضر نبودند به خدا پناه می‌برد.