امام شناسی ج1

بسم اللَه الرّحمن الرّحیم

و صلّی اللَه علی محمّد و آله الطاهرین

و لعنة اللَه علی اعدائهم اجمعین من الان الی قیام یوم الدین

و لا حول و لا قوّة الا باللَه العلیّ العظیم

 قال اللَه الحکیم فی کتابه الکریم:

 ﴿وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ إِلَّا الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾¹

 یاد بیاور آن زمانی را که حضرت ابراهیم به پدرش و خویشاوندانش گفت: به درستی که حقّاً من از آن‌چه که شما جز خدائی که مرا آفریده است می‌پرستید، بیزاری می‌جویم، و برائت خود را اعلام می‌دارم،

 آن خدائی که مرا آفریده است، مرا به سوی حقّ و کمال خود راهنمائی خواهد نمود؛ و ما این را یک اصل ثابت و کلمه باقیه در اعقاب و ذریه ابراهیم قرار دادیم، به امید آنکه به مقام توحید و یکتاپرستی رجوع کنند.

بقاء منصب امامت در ذریه حضرت ابراهیم تا روز قیامت

 از این آیه مبارکه استفاده منصب امامت، و پیشوائی و رهبری مردم در ذریه و نسل حضرت ابراهیم علیه السّلام نسلًا بعد نسل تا روز قیامت می‌توان نمود.

 توضیح آنکه لفظ ﴿بَراءٌ﴾ مصدر است از فعل بَرَیئ یبْرَءُ، که صفتش بَرِئ آید. و ﴿إِنَّنِي بَراءٌ﴾ یا بر تقدیر محذوفست: اننّی ذو بَرآءٍ یا بر سبیل تأکید و مبالغه است مثل زیدٌ عدل‌، و ضمیر فاعل در ﴿جَعَلَها﴾ به سوی اللَه است سبحانه و تعالی، و ضمیر مفعول