امام شناسی ج1

 محمّد را بر جهانیان برگزید، و او را از آفات مصون داشت و لکن من تابع شریعت هستم، نه آنکه از پیش از خود چیزی آورده باشم، اگر در این وظیفه ریاست و خلافت مسلمین درست رفتار کردم، از من پیروی کنید! و اگر منحرف شدم مرا راست کنید!

 تا آنکه گوید: و به تحقیق که برای من شیطانی است که مرا فرو می‌گیرد، هر وقت که آن شیطان به سراغ من آمد شما از من اجتناب کنید.¹

 درست در این فقرات ملاحظه شود که چقدر با تَرس و جُبن سخن می‌گوید:

پنج ایراد بر خطبه ابوبکر

ایراد اوّل:

 اوّلًا می‌گوید: من بهترین شما نیستم، باید به او گفت بنابراین چرا خلافت را متصّدی گشتی، و این امر را به بهترین مردم، وجود مقدّس مولی الموالی با آن‌همه نصوص صریحه از صاحب شریعت بر افضلیت او نسپردی؟ و چرا خواستی امام افضل و اعلم از خود گردی؟ چگونه راضی شدی که أمیر المؤمنین ناموس اکبر الهی و گنجینه اسرار و معارف حقّ، و نفس رسول خدا را به پیروی از خود بخوانی؟ چگونه خواستی از او بیعت بگیری و او را در مقابل امر و نهی خودت تسلیم بلاقید و شرط بنمائی؟ و با چه معارف و فضائل اخلاقی خواستی مؤمنین را ایصال به مطلوب کنی؟ بر کدام ملکوت سیطره داشتی؟

ایراد دوّم:

 ثانیاً می‌گوئی اگر از من نیکی سر زد از من پیروی کنید! و اگر بدی سر زد مرا راست کنید! بنابراین تو که میزان صحّت و بطلان عمل خود را به دست ما سپردی! و ما را در جرح و تعدیل آن مخیر ساختی! ما امام تو هستیم، نه تو امام ما!

 از این گذشته ما خوبی و بدی را از کجا تشخیص دهیم؟ اگر از پیش خود تمیز دهیم دیگر محتاج به خلیفه نیستیم، و اگر امام به حقّ باید به ما بفهماند، در این‌صورت ما همه تابع آن امام باید باشیم، و خود تو نیز باید تسلیم اوامر او گردی.

ایراد سوّم:

 ثالثاً می‌گوئی: ممکن است تکالیفی بر من کنید که من طاقت آن‌را نداشته باشم، و پیغمبر طاقت آن‌را داشته است.

 درست است، حتماً نظیر این تکالیف پیش خواهد