امام شناسی ج1

أبان از احْول¹ نقل می‌کند: که زید بن علی بن الحسین علیهم السّلام چون مورد طلب خلیفه قرار گرفت، و در دنبال او جاسوسان می‌گشتند در حالی‌که خود را مختفی نموده بود، من بر او وارد شدم، به‌من گفت:

 ای ابا جعفر! اگر فردی از ما بر علیه خلیفه خروج کند، رأی تو در این باره چیست؟ آیا تو هم برای کمک با او خروج خواهی نمود؟

 من در پاسخ او گفتم: اگر آنکه بر خلیفه خروج کند مانند پدر تو (حضرت علیّ بن الحسین) و برادر تو (حضرت امام محمّد باقر) باشد من برای حمایت او خروج می‌کنم.

 احْولَ می‌گوید: زید به‌من گفت: من اراده خروج دارم، که با این قوم مجاهده نمایم، تو هم با من خروج کن.

 من گفتم: چنین کاری نمی‌کنم فدایت گردم.

 زید گفت: آیا جان خود را خیلی دوست داری، و از کمک ما دریغ میکنی؟

 گفتم نه: جان من یک نفسی بیش نیست، ولی مطلب جای دیگر است و آن این‌که اگر زمین دارای امام و حجّت است، چون این خروج تو بدون اذن و دستور اوست، بنابراین افرادی‌که با تو خروج کنند، هالک؛ و افرادی‌که تخلّف ورزند و خروج نکنند ناجی و رستگار خواهند بود.

 و اگر زمین دارای امام و حجّتی نیست، بنابراین افرادی‌که با تو خروج کنند یا نکنند در مرتبه مساوی، و در منزلت برابرند، چون هر دو آنها کار را روی اختیار خود انجام داده، و طبق دستور حجّت خدا نبوده است.

 زید به‌من گفت: ای ابا جعفر! من با پدرم در سر سفره می‌نشستم، پدرم برای من لقمه بزرگ می‌گرفت، و لقمه داغ را سرد می‌نمود تا خنک شود و به‌من می‌داد، از روی شفقت و مهری که با من داشت؛ چگونه می‌شود با من شفقت نکند، و از آتش