
امام شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام و بیان لوازم عصمت • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد • منصب امامت از نبوّت بالاتر است • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهمالسلام، تبعیت از اعلم است
امام شناسی ج1
194ای علی! تو و شیعیانت وارد بر حوض کوثر میشوید همگی شاداب و سیراب و دشمنانت بر تو وارد میشوند همگی تشنهکام و سرافکنده.
و جاء فی تفسیر قوله تعالی: ﴿وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً﴾، یعْنی سیدُهُمْ عَلِیُّ بْنُ ابیطالِبٍ، وَ الدَّلیلُ عَلی انَّ الرَبَّ بِمَعْنی السَّیدِ: قُوْلُهُ تَعالی: ﴿اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ﴾1
در تفسیر گفتار خدای تعالی: و پروردگارشان آنان را از شراب طهور سیراب میکند، آمده است که مراد از ربّ در این مبارکه سید است؛ و ربّهم یعنی سید ایشان علیّ بن أبیطالب، و دلیل اینکه ربّ در اینجا بمعنای سید است گفتار خدای تعالی است، که یوسف بهرفیق زندانی خود گفت: مرا در نزد ربّ خود بهیاد بیاور که مراد همان رئیس و حاکم بوده است.
الفایق: انَّ النَّبِیَّ قالَ لِعلِیٍّ: انْتَ الذّائدُ عَنْ حَوْضی یوْمَ الْقیامَةِ تَذودُ عَنْهُ الرَّجالَ کما یذادُ الاصیدُ الْبَعیرَ الصَّادی ایِ الذَّی بِهِ الصَّیدَ وَ الصَّیدُ، داءٌ یلِوی عُنُقَهُ2
در فائق زمخشری آمده است: رسول خدا بهعلی بن أبیطالب گفتند: تو هستی که از حوض من در روز قیامت دور میکنی! دور میکنی و میرانی از آن مردمان منافقین را همانطور که شتر گر را ساربانان از میان شترها دور میکنند.
اشعار سید حمیری درباره حوض کوثر و ساقی آن
حمیری شاعر اهل بیت سلام اللَه علیهم میگوید:
اؤمِّل فی حُبِّهِ شِرْبَةً *** مِنَ الْحَوضِ تَجَمعُ امْناً وَ رَیاً اِذا ما وَرَدْنا غَداً حَوْضَهُ *** فَادْنَی السَّعیدَ وَ ذادَ الشَّقِیاً مَتَی یدْنُ مَوْلاهُ مِنْهُ یقُلْ *** رِدِ الْحَوضَ وَ اشْرَبْ هَنیئاً مَرّیاً وَ انْ یدْنُ مِنْهُ عَدُوُّ لَهُ *** یذُدْهُ عَلِیُّ مَکاناً قَصیاً3 و نیز راجع به غاصبین مقام ولایت ضمن قصیده طویلی گوید.
- «مناقب» ابن شهرآشوب ج ١ ص ٣٥٠
- همان
- «دیوان حمیری» ص ٤٦٤ تخریجها «المناقب» ج ٢: ١٦٢ و ٢٢٣ و «اعیان الشیعة» ج ١٢: ٢٧٦.
