
امام شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام و بیان لوازم عصمت • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد • منصب امامت از نبوّت بالاتر است • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهمالسلام، تبعیت از اعلم است
امام شناسی ج1
192داد. حضرت امام حسن علیه السّلام به معاویة بن خدیج فرمود: تو پدر مرا در نزد فرزند خورنده جگرها (هند جگر خوار) سبّ و شتم مینمودی آگاه باش! اگر در کنار حوض وارد شوی ـ و من هیچ نمیبینم که بتوانی در آنجا وارد شوی ـ پدر مرا خواهی یافت که دامن بر کمر زده و آستینها را تا ذراع خود بالا زده و منافقان را از حوض رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله دور میکند و میراند و این گفتار شخص صادق و مصدّق راست گو و گواهی شده بر راستی رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله است.
و نیز گوید ایضاً لاحمد فی المناقب ان رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله قال: اعْطِیتْ فی عَلِیٍّ خَمْسٌ، هُنَّ احَبُّ الَّی مِنَ الّدُنْیا و ما فیها الی انْ قالَ وَ امَّا الثالِثةٌ فَهُوَ واقِفٌ عَلی حَوْضی یسْقِی مَنْ عَرَفَهُ مِنْ امَّتی1
احمد بن موفّق خوارزمی در مناقب گوید: که رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله فرمودند: درباره علیّ بن أبیطالب، از جانب خداوند عزّوجلّ، بهمن پنج چیز داده شده است که آنها در نزد من از تمام دنیا و آنچه در دنیاست محبوب ترند.
و سپس یک یک را ذکر میکند تا میرسد به آنکه میگوید:
و امّا چیز سوّم، آناستکه که علی بن أبیطالب در کنار حوض من قرار دارد و هر فرد از افراد امّت من را که او را بشناسد، سیراب میکند.
و نیز گوید: و فی المناقب عن سعید بن جبیر، عن ابن عباس رضی اللَه عنهما، قال: قال رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله: یا عَلِیُّ، انْتَ صاحِبُ حَوْضی، وَ صاحِبُ لِوائی، وَ حَبیبُ قَلْبی، وَ وَصِییی، وَ وارِثُ عِلْمی، وَ انْتَ مُسْتَوْدِعُ مَوارِیثِ اْلَانْبِیاء مِنْ قَبْلی، وَ انْتَ امینُ اللَهِ فی ارْضِهِ، وَ حُجَّةُ اللَهِ عَلی بَرِیتِهِ، وَ انْتَ رُکنُ اْلایمانِ، وَ عمود الِاسلامِ، وَ انْتَ مِصباحُ الدُّجی، وَ مَنارُ الْهُدی، وَ الْعَلَمُ الْمَرْفوعُ لِاهْلِ الدُّنْیا، یا عَلِیُّ، مَنِ اتَّبَعَک نَجی، وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْک غَرَقَ، وَ انْتَ الطَّریقُ الواضِحُ و الصِّراطُ المُسْتَقیمُ، و انْتَ قائدُ الغُرَّ المُحَجَّلَینَ و یعْسوبُ المُؤمنینَ و انْتَ مَوْلی مَنْ انَا مَوْلاهُ، وَ انَا مَوْلی کلِّ مُؤمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، لا یحِبُّک الّا طاهِرُ الوَلادَةِ، وَ لا یبْغِضُک الّا خَبیثُ الْوِلادَةِ، وَ مَا أعْرَجَنی رَبِّی عَزَّ وَ جَلَّ الی
- «ینابیع المودة» ص ١٣٢
