اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

امام شناسی ج1

0
اعتقادات

جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهم‌السلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد:  • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهم‌السلام و بیان لوازم عصمت  • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است  • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد  • منصب امامت از نبوّت بالاتر است  • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا   • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست  • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است  • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است  • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهم‌السلام، تبعیت از اعلم است

امام شناسی ج1

191
  • ابریق‌های بهشتی که با آنها از کوثر آب بر می‌دارند تعدادش به اندازه ستارگان آسمان است. و تو، و حسن، و حسین، و حمزه، و جعفر، در بهشت برین، برادرانی هستید که در روی سریرها و تخت‌ها در مقابل یکدیگر به تماشای هم اشتغال دارید! و تو و پیروان تو همگی با من هستند، سپس رسول خدا این آیه را قرائت کردند: و بیرون کشیدیم، از سینه‌های آنان هر کدورت و قذارتی را، و آنان با یکدیگر، برادروار و روبه‌روی هم بر تخت‌ها و اریکه‌ها جای دارند.

  •  و نیز گوید: و فی جمع الفوائد: جابر و ابو هریرة رفعاه علی بن أبی طالب: صاحِبُ حَوْضی یوْمَ الْقیمةِ، لِلَاوْسَطِ1 ابو هریره و جابر مرفوعاً از رسول خدا روایت کرده‌اند که فرمود: صاحب حوض من در روز قیامت علی بن أبی‌طالب است.

  •  و نیز گوید: ابو سعید رفعه: یا عَلِیُّ! مَعَک یوْمَ الْقَیمِة عَصاً مِنْ عَصَی الْجَنَّةِ تَزودُ بِها الْمُنافِقینَ عَنْ حَوْضی، لِلَاوْسَطِ2 ابو سعید مرفوعاً روایت کرده است که رسول خدا فرمود: ای علی! با تو در روز قیامت عصائی است که با آن منافقان را از اطراف حوض من می‌رانی،

  •  و نیز گوید: و فی جواهر العقدین، اخرج الطبرانی عن ابی کثیر قال: کنْتُ جالِسَاً عِنْدَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ رضَی اللَهُ عَنْهُما، جاء رَجُلٌ فَقال لَهُ: انَّ معاوِیةَ بْنَ خدیجٍ یسُبُّ اباک عِنْدَ ابْنِ ابی سُفْیانَ، فَقالَ لَهُ: انْ رَأیتَهُ مِنْ بَعْدُ، ارنیه! فَرَءآه یوماً (فَاراهُ ذلِک الرَّجُلَ)

  •  فَقالَ الْحَسَنُ رَضِیَ اللَهُ عَنْهُ لِابْنَ خَدیجٍ: انْتَ تَسُبُّ ابایَ عِنْدَ ابْنِ آکلَةِ الَاکبادِ؟ أما لَئنْ وَرَدْتَ عَلَی الْحَوْض وَ ما اراک تَرِدُهُ، لَتَجِدَنَّ ابای مُشَمِّراً حاسِراً ذراعیه، یزودُ الْمُنافِقینَ عَنْ حَوْضِ رَسولِ اللَهِ صلّی اللَه علیه و آله و هذا قَوْلٌ الصّادِقِ المُصَدَّقِ صلّی اللَه علیه و آله3 ابن کثیر گوید: من در خدمت حضرت امام حسن مجتبی علیه السّلام بنشسته بودم که مردی آمد و به آن حضرت گفت: معاویة بن خدیج پدر شما را در نزد معاویة ابن ابی سفیان سبّ و شتم می‌کرد. حضرت فرمود: از این پس اگر او را دیدی به من نشان بده آن مرد روزی آن شخص را دید، به حضرت نشان

    1. «ینابیع المودة» ص ١٣٢
    2. همان
    3. همان