امام شناسی ج1

 ﴿وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا عَيْناً فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا﴾¹

 زنجبیل نهری است که سلسبیل نامیده می‌شود، و از شدّت خوشگواری و ذوق شاربین را در حرارت طلب میآورد،

 البتّه این افراد چون اشتیاق و عشق آنها به اعلی درجه نرسیده، از زنجبیل خالص به‌آنها نمی‌آشامانند، بلکه از نهر زنجبیل در کاس آنها ممزوج نموده، و بدانها می‌دهند، و چون هنوز اشتیاق سیر در صفات را دارند، بنابراین محبّت آنها از لذّت حرارت طلب پاک نشده است، و گاهی که از واردات و تجلّیات جمال آرامش و سکونی پیدا می‌کنند، از چشمه کافور در کأس آنها ریخته می‌شود.

 کافور خنک و معطّر بوده، و موجب آرامش و سکون او می‌گردد. ﴿إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً﴾²

 چون هنوز به مقام جَمع نرسیده، و در عین جمع ذات مستغرق نگشته‌اند؛ لذا آن آرامش مطلق و آن سکون من جمیع الجهات برای آنان نیست؛ آن برای کسانی است که به‌مرحله عبودیت مطلقه آمده و از عباد اللَه شده باشند؛ آنها از مقرّبین‌اند، و از اصل چشمه کافور می‌آشامند، و علاوه به‌قلب و دلِ هر که استعداد داشته باشد؛ از آن چشمه جاری می‌کنند، و در کأس هر کسی به اندازه استعداد او می‌ریزند.

 باری این چشمه کافور همان چشمه تَسْنیم است که آن نیز اختصاص به مقرّبین دارد، و امّا در کأس ابرار مقداری از آن ریخته می‌شود. ﴿إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ * عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ * تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ * يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ * خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ * وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ * عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ﴾³

 ابرار از شرابِ مُهر کرده شده می‌خورند، مُهر آن طیب و پاکیزه، و همان قوانین شرع مقدّس است که با آن ظرف شراب را پر کرده، و از دستبرد شیطان مصون