امام شناسی ج1

 ١ ـ گفتار علی بن أبی‌طالب به حارث همدانی بسیار عجیب است، چون آن گفتار چه بسیار از عجائب و غرائب را در بر داشته است:

 ٢ ـ ای حارث هَمْدانی هر کس بمیرد، مرا خواهد دید، چه از مردمان مؤمن باشد و چه از مردمان منافق دوبین و خودپسند.

 ٣ ـ آن متوفّی مرا با چشمان خود می‌شناسد، و من او را نیز به اسم و رسم، و به شخصیت و کردارش می‌شناسم.

 ٤ ـ و تو در هنگام عبور از صراط مرا می‌شناسی! پس از هیچ خطا و لغزش مهراس.

 ٥ ـ من در آن حالت آشفتگی و حرارت و تشنگی، چنان آب سرد خوشگواری به تو خواهم داد، که از شدّت شیرینی و حَلاوت، آنرا به منزله عَسَل بپنداری!

 ٦ ـ در آن وقتی‌که تو را بر روی جِسْر و پل جهّنم برای عرض نگاه می‌دارند و متوقّف می‌کنند، من به آتش می‌گویم: این مرد را واگذار، و رها کن!

 ٧ ـ او را واگذار! و به او نزدیک مشو! چون برای او ریسمانی است که به ریسمان وَحْی اتّصال داشته و ارتباط دارد.

 ٨ ـ این مرد از شیعیان ماست و خداوند درباره شیعیان ما به من وعده داده است که آرزوهای آنان را برآورده کند:

 این کلام را حضرت به حارث همدانی فرمودند.

 ابن شهرآشوب از «امالی» طوسی با اسناد خود از حارث هَمْدانی از أمیرالمؤمنین علیه السّلام روایت می‌کند، که قال: قال رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله اذا کانَ یوْمَ الْقَیمةِ اخذْتُ بِحُجْزَةٍ مِنْ ذِی الْعَرْشِ، وَ اخَذْتَ انْتَ یا عَلِیّ بِحُجْزَتی وَ اخَذَتْ ذُرَیتُک بِحُجْزَتِک وَ اخَذَتْ شَیعَتُکمْ بِحُجْزَتِکمْ فَما یصْنَعُ اللَهُ بِنَبِیه؟ وَ ما ذا یصْنَعُ نَبِیهُ بِوَصِیهِ؟ الی انْ قالَ: خُذْها الَیک یا حارُ قَصیرةً مِنْ طَویلةٍ انْتَ