امام شناسی ج1

سند واحد خود از جبلّه مکیه، که او گفت: از میثم تمّار شنیدم که می‌گفت: سوگند بخدا که این امّت، فرزند پیغمبر خود را در روز دهم محرّم می‌کشند و دشمنان خدا آنروز را روز برکت قرار می‌دهند؛ و این امری‌است که از علم خدا گذشته و از قضای محتوم بوده و بر اساس عهدی که أمیرالمؤمنین علیه السّلام با من نموده است، من از آن آگاهی یافته‌ام.

 أمیرالمؤمنین به‌من خبر داد که تمام موجودات بر فرزند پیغمبر گریه می‌کنند حتّی درندگان در بیابان‌ها و ماهیان دریاها و مرغان بر فراز آسمان.

 و گریه می‌کنند بر او خورشید، و ماه، و ستارگان، و آسمان، و زمین، و مؤمنان از انس و جنّ، و تمام فرشتگان آسمانها، و رضوان: خازن بهشت، و مالک: پاسبان دوزخ، و فرشتگان پاسبانان، و نگاهدارندگان عرش، و آسمان.

 و در آن هنگام، خون و خاکستر ببارد.

 سپس میثم گفت: واجب است لعنت خدا بر قاتلان حسین علیه السّلام، همان‌طور که بر مشرکینی که با خدا خدای دگری را شریک قرار می‌دهند، واجب شده است و همانطور که واجب است بر یهود و نصاری و مجوس.

 جبلّه می‌گوید: گفتم: ای میثم! چگونه مردم روز قتل حسین را روز برکت قرار می‌دهند؟

 در آن هنگام میثم گریست و گفت: طبق حدیثی مجعول که خود آنها وضع نموده‌اند، گمان می‌کنند که عاشورا روزی‌است که در آن خداوند توبه آدم را قبول نمود در صورتی‌که خداوند توبه آدم را در شهر ذی الحجّه قبول نمود.

 و گمان می‌کنند که در آن خداوند توبه داود را قبول نمود، در صورتی‌که توبه داود در شهر ذی الحجّه پذیرفته شد.

 و گمان می‌کنند که در آن خداوند یونس را از شکم ماهی خلاصی داد، در صورتیکه خداوند او را در ذی القعده از شکم ماهی بیرون آورد.

 و گمان می‌کنند که در آن روز کشتی نوح به ساحل نجات نشست، در حالی‌که آن کشتی در روز هجدهم از ذی الحجّه به ساحل نشست.

 و گمان می‌کنند که در آن روز خداوند آب دریا را برای نجات بنی اسرائیل شکافت، در صورتیکه این واقعه در شهر ربیع الاول به‌وقوع پیوست.

 سپس میثم گفت: ای جبلّة! بدان که برای حسین بن علیّ: سید الشّهداء و