
امام شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام و بیان لوازم عصمت • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد • منصب امامت از نبوّت بالاتر است • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهمالسلام، تبعیت از اعلم است
امام شناسی ج1
167شما هم وارد جهنم میشوید؟ فرمود بلی و لکن ما مانند برق خاطف از آن عبور خواهیم نمود.
بنابراین چون همه در دنیا آمدهاند، و همه نیز در نفس خود راهی به خدا داشتهاند، لذا باید همه در جهنّم وارد شده، و همه باید از صراط عبور کنند.
آن کسانی که دل به دنیا ندادند، و عقل خود را منکوب ننمودند، و لحظهای غیر خدا نپرستیدند، مانند برق خاطف از روی جهنّم که صراط است عبور میکنند؛ بقیه افراد به حسب اختلاف حالشان در اخلاص، سرعت آنها متفاوت است؛ بعضی بسیار کند و بطئی حرکت میکنند، و بعضی که از زمره اشقیاء بوده، و راه آنها کاملًا منحرف بوده از صراط غلطیده، و در آتش میافتند.
از عبد اللَه بن مسعود روایت است که رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله فرمودند: یرِدُ النّاسُ النّارَ، ثُمَّ یصْدُرونَ بِاعْمالِهِمْ، فَاوَّلُهُمْ کلَمْحِ الْبَرقِ، ثُمَّ کمَرَّ الّریح، ثُمَّ کحَضْرِ الْفَرَسِ، ثُمَّ کالّراکبِ، ثُمَّ کشَدِّ الرَّجُلِ ثُمَّ کمَشْیهِ1 مردم همه در آتش داخل میشوند و پس از آن به واسطه اعمالشان از آن خارج میگردند، اوّلین کسی که خارج میشود مثل سرعت برق زدن بیرون میآید و پس از آن مثل وزیدن باد، و پس از آن مثل دویدن اسب، و پس از آن مثل شخص سواره و پس از آن مثل شخصی که میدود و پس از آن مثل کسی که راه میرود.
و از تفسیر قمی از حضرت صادق علیه السّلام روایتاست که: الصِّراطُ ادَقُّ مِن الشَّعْر وَ احَدُّ مِنَ السَّیفِ، فَمِنْهُمْ مَنْ یمُرُّ عَلَیه مِثْلَ الْبَرْقِ، وَ مِنْهُمْ مَنْ یمُرُّ عَلَیهِ مِثْلَ عَدْو الْفَرَسِ، وَ مِنْهُمْ مَنْ یمُرُّ عَلَیهِ ماشِیاً وَ مِنْهُمْ مَنْ یمُرُّ عَلَیهِ حَبْواً وَ مِنْهُمْ مَنْ یمُرُّ عَلَیهِ مُتَعَلِّقاً، فَتَأخُذُ النّارُ مِنْهُ شَیئاً وَ تَتْرُک شَیئاً2 صراط از مو باریکتر، و از شمشیر برّندهتر است، بعضی از مردم مثل برق از آن عبور میکنند، و برخی مثل دویدن اسب، و جماعتی مثل شخص پیاده، و گروهی مثل افرادی که به چهار دست و پا به روی زمین راه میروند، و دستهای در آتش آویزان شده و بدین قسم عبور میکنند پس آتش مقداری از آنها را در خود میگیرد، و مقداری را رها میکند.
- تفسیر «صافی» ج ١ ص ٥٥
- تفسیر «مجمع البیان» ج ٣ ص ٥٢٥
