امام شناسی ج1

بسم اللَه الرّحمن الرّحیم

و صلّی اللَه علی محمّد و آله الطاهرین

و لعنة اللَه علی اعدائهم اجمعین من الآن الی قیام یوم الدین

و لا حول و لا قوّة الا باللَه العلیّ العظیم.

 قال اللَه الحکیم فی کتابه الکریم:

 ﴿يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا﴾¹

 در بسیاری از روایات از طریق اهل بیت، سلام اللَه علیهم اجمعین، و از طریق عامّه وارد است که پیغمبر صلّی اللَه علیه و آله فرمودند: لا یجوزُ احَدٌ الصِّراطَ الّا مَنْ کتَبَ لَهُ عَلِیٌّ الْجوازَ²

 هیچکس از صراط نمی‌تواند عبور کند، مگر آن کسی که علی برای او پروانه عبور بنویسد.

تحقیق در حدیث لا یجوزُ احدٌ الصراطَ الّا مَنْ کتَبَ له علیٌّ الجوازَ

 ما قبل از اینکه این روایات را نقل کنیم برای فهمیدن معنی صراط و کیفیت نوشتن پروانه عبور، ناچار مقدّمه‌ای را ذکر می‌کنیم، و آن اینکه:

 تمام موجودات همان‌طور که سابقاً اشاره شد ظاهری دارند و باطنی، و از جمله انسان و اخلاق و افعال انسان نیز دارای ظاهر و باطنی هستند.