
امام شناسی ج1
جلد اول از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون مسئله «عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام» و «معنای کلی ولایت تکوینی» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم عصمت انبیاء و ائمه علیهمالسلام و بیان لوازم عصمت • اصل وراثت در عصمت مربوط به ملکوتِ نفس است • عصمت انبیاء منافاتی با اختیاری بودن افعال آنان ندارد • منصب امامت از نبوّت بالاتر است • معنای ولایت تکوینیِ امام به اذن خدا • شرط تحقّق امامت، عبورِ امام از هستیِ خود و تحقق به هستیِ خداست • ضرورت تبعیّت از امام، بخاطر ضرورت تبعیت از حق است • لازمۀ عصمت، هدایت به حق است • ملاکِ تبعیت از ائمه علیهمالسلام، تبعیت از اعلم است
امام شناسی ج1
152نمائید!1
عرض کردند: یا رسول اللَه «وسیله» چیست؟
حضرت فرمودند: نردبانی است در بهشت که دارای هزار پلّه است، و مسافت ما بین دو پلّه آن مسافتی است که اسب تندرو در مدّت یکماه میپیماید، یک پلّه آن زبرجد است، تا پلّه دیگری لؤلؤ است، تا پلّه دیگری یاقوت است، تا پلّه دیگری زمرّد است، تا پلّه دیگری، مرجان است، تا پلّه دیگری کافور است، تا پلّه دیگری عنبر است، تا پلّه دیگری یلنجوج است، تا پلّه دیگری نور است، و همچنین از انواع جواهرات است.
این نردبان در بین نردبان پیغمبران مانند ماه در میان ستارگان میدرخشد، پس منادی ندا در میدهد: ایناست درجه و نردبان محمّد خاتم الانبیاء، و من در آن روز ردائی بر خود از نور انداختهام، و بر سر من تاج رسالت و افسر کرامت است، و علی بن أبیطالب در مقابل من بوده، و لوای حمد را بهدست دارد در روی آن نوشته شده است: لا الهَ الّا اللَهُ، مُحَمَّدٌ رَسولُ اللَهِ، عَلِیٌّ وَلِیٌّ اللَهِ، وَ اوْلیاءُ عَلِیٍّ الْمُفِلحونَ الْفائزونَ باللَهِ.
نیست معبودی مگر خدا، محمّد است رسول خدا، علی است ولیّ خدا، و اولیاء و دوستان علی رستگارانند، که به درجه ملاقات و زیارت خدا نائل آمدند.
من از این نردبان بالا میروم، و در پلّه آخر آن قرار میگیرم، و علی از آن بالا میرود، و یک پلّه پائینتر از من قرار میگیرد، و پرچم حمد را در دست دارد، در آن روز تمام انبیاء و مرسلین و صدّیقین و شهداء و مؤمنین همگی بدون استثناء سرهای خود را از مقامات خود بلند میکنند و ما را تماشا مینمایند، و میگویند:
خوشا به حال این دو بنده خدا، چقدر، و تا چه سرحدّ خداوند آنها را بر ما فضیلت داده و به کرامتهای خود مکرّم داشته است؟
در اینوقت منادی چنان ندا کند که صدای او را جمیع خلائق بشنوند: ایناست حبیب خدا محمّد، و ایناست ولّی خدا علی.
- و لذا مستحب است هنگام شروع به نماز قبل از تکبیرات افتتاحیه بگوئیم: اللَهم رب هذه الدعوة التامة و الصلوة القائمة بلغ محّمدا صلّی اللَه علیه و آله الدرجة و الوسیلة و الفضل و الفضیلة
