امام شناسی ج1

خون چکیده از پای علی در هجرت بمدینه

 پیغمبر اکرم خود برای ملاقات علی آمدند، چون علی را با آن کیفیت دیدند دست به‌گردن او درآویخته و در آغوش کشیدند، پاهای علی متورّم شده و در اثر طول راه و پیاده رفتن در شبهای تار، قطره قطره از آن خون می‌چکید، حضرت از روی ترحّم و شفقت بر علی گریستند، و آب دهان خود را بر جراحات پای او مالیدند، و برای عافیت او دعا کردند، و گویند: تا هنگامی که به‌درجه شهادت رسید هیچ‌گاه از درد پا شکایتی ننمود.¹

 یعقوبی می‌گوید² و نیز قندوزی روایت می‌کند³ که ثعلبی در تفسیر خود، و ابن عقبه در «ملحمه» خود، و ابو السعادات در «فضائل العترة الطاهرة» و غزالی در «احیاء العلوم»، با سندهای متّصل خود از ابن عباس، و از ابو رافع، و از هند بن ابی هالة ربیب رسول خدا که مادرش خدیجه ام المؤمنین بود روایت می‌کنند که آنها گفتند:

افتخار خدا به‌ملائکه در ایثار علی جان خود را به رسول اللَه

 قال رَسولُ اللَهِ صلی اللَه علیه و آله: اوْحَی اللَهُ إلی جِبرائیلَ وَ میکائیلَ إنّی آَخَیتَ بَینَکما وَ جَعَلْتُ عُمْرَ احَدِکما اطْوَلَ مِنْ عُمْرِ صاحِبِهِ، فَایکمُا یؤْثِرُ اخَاهُ عُمْرَهُ؟

 فَکلاهُما کرِها الْمَوتَ؛ فَاوْحَی اللَهُ الَیهِما انّی آخَیتُ بَینَ عَلِیٍّ وَ لییی وَ بَینَ مُحَمَّدٍ نَبیی فآثَر عَلِیٌّ حَیاتَهَ لِنبیییّ.

 فَرَقَدَ عَلی فِراشِ النَّبیِّ یقیهِ بَمُهْجَتِهِ اهْبِطا الَی اْلَارْضِ وَ احْفَظاهُ مِنْ عَدُوِّهِ.

 فَهَبَطا فَجَلَسَ جَبْرَئیلُ عِنْدَ رَأْسِهِ وَ میکائیلُ عِنْدَ رِجْلَیهِ، وَ جَعَلَ جِبرائیلُ یقولُ: بَخٍّ بَخٍّ مِنْ مِثْلِک یا بْنَ ابیطالِبٍ، وَ اللَهُ عَزَّ وَ جَلَّ یباهی بِک اًلْمَلِئکةَ فَانْزَلَ اللَهُ:

 ﴿وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَهِ﴾⁴