نور ملکوت قرآن - ج4

 مرحوم محدّث قمّی که خود در ضبط و ثبت و نقل و دقّت در حدیث و تاریخ خِرّیت فنّ و از نوادر ذی قیمت معاصرین ما به شمار می‌رفت، خود در ابتدای کتاب شریف خود: «نَفَسُ المَهموم فی مَقتَلِ مصیبة أبی عبد الله الحسین المظلوم علیه السّلام» گوید:

 «هرگاه خواستند از این کتاب، فایده یا مطلبی نقل کنند، بلا واسطۀ نقل از آن کتاب، منقول ننمایند؛ بلکه اسم این کتاب را در اوّل آن ببرند، و ذکر کنند که از «نفس المهموم» نقل شده. چه آنکه من دوست دارم که این کتاب شریف در جزء مقاتل محسوب شود. و اهل منابر این داعی را در نظر داشته باشند، و از دعا فراموشم نفرمایند.

 عَلَی أنَّه قَدْ وَصَلَ عَنِ السَّلَفِ قَدیمًا: أنَّ اسْتِراقَ الْفَوائِدِ عِنْدَ اُولی الْکَمالِ أفْظَعُ مِن اسْتِراقِ ذَخآئِرِ الْمالِ. وَ غیرَتِهِمْ عَلَی بَناتِ الأفْکارِ کَغیرَتِهِمْ عَلَی الْبَناتِ الأبْکارِ. وَ مَنْ کَذَبَ کُذِّبَ؛ وَ مَنْ سَرَقَ عُذِّبَ.¹ 

 «علاوه بر این از بزرگان گذشتگان ما از قدیم الأیّام این‌طور رسیده است که: در نزد صاحبان کمال دزدی کردن نتائج فکری بشر، و آنها را به خود نسبت دادن، زشت‌تر است از دزدی کردن ذخیره‌های مال. و غیرت و حمیّت بزرگان با شرافت بر دختران بکر فکر، و اندیشه‌های بدیع دانش و علم، مانند غیرت و حمیّت بر حفظ دختران بکر می‌باشد. و کسی که به دروغ مطلبی را از دیگری گرفته، به خود نسبت بدهد، دروغش آشکارا خواهد شد؛ و کسی که دزدی کند مورد عقوبت قرار خواهد گرفت.»» 

 استاد فقه و اصول ما در نجف اشرف، حضرت شیخ الفقهاء و المجتهدین، علاّمۀ ثانی: آیة الله العظمی شیخ حسین حلّی أعلی الله تعالی‌