نور ملکوت قرآن - ج4

که طبق طبع مصحف المدینة النّبویّة است و در آن، لجنه و افراد کثیری برای طبع و تصحیح آن اقدام نموده‌اند، طبع و منتشر ساخته است، این نکات لحاظ شده، و بالأخصّ در این قرآن اخیر مزایائی است که در دو قسم پیش از آن نیست.

 زیرا در این قرآن، وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ را بدین صورت نوشته است، ولی در دو قرآن قبل بِأيْدٍ با یک مرکز نوشته است. و لإالَي الْجَحِيمِ (سورۀ ٣٧: صافّات، آیۀ ٦٨) و همچنین لأاوْضَعُوا خِلاَلَكُمْ (سورۀ ٩: توبه، آیۀ ٤٧) را در هر سه قرآن بدون الفِ زیاده نوشته‌اند، امّا لأاذْبَحَنَّهُ (سورۀ ٢٧: نمل، آیۀ ٢١) را در هر سه طبع با الف زیاده نوشته‌اند. و محتمل است مصحّحین و مسئولین، دو عبارت سابق را در مصاحف قدیمه بدون الف زیاده دیده‌اند؛ و فقط در لأاذْبَحَنَّهُ ملاحظه نموده و فقط در اینجا ثبت کرده‌اند.

 باری ما فارسی زبانان نباید قرآن را طبق صداهای زبان خودمان بنویسیم.

 مثلاً نباید إسحَق‌، إبرهیم‌، رَحمَن‌، إسمعیل‌، اُولَئکَ، ملَئکَة را با الف کشیده بنویسیم. این در رسم الخطّ عربی غلط است. چون فتحه و اشباع آن که از آن الف تولید می‌شود، یک چیز است. و در آن رسم الخطّ باید با صدای فتحه نوشت.

 خوش‌وقتانه در قرآن طبع اخیر ایران این معنی رعایت شده است، و مصنّفین باید کتب خود را از روی کتابت این قرآن تصنیف نمایند؛ و ملائکه و رحمان و إسحاق و إسماعیل را ننویسند.

 طبع قرآن باید بدون هر پیرایه و ضمّ ضمیمه‌ای باشد. نباید در حواشی صفحات مطالبی را از تفاسیر و شأن نزول نوشت. در بالای صفحات لفظ خوب و بد برای چیست؟ ضمیمه شجره نامۀ کتابفروشها، و تجویدنامه غلط است.

 کشف الآیات و کشف المطالب باید جدا نوشته شود. ترجمۀ قرآن را باید در